زندگی در لحظه

زندگی در لحظه

در لحظه بودن، زندگی کردن در لحظه، در واقع می‌تواند اینگونه تعریف شود: آگاه بودن از خود، آگاه بودن از دیگران، آگاه بودن از محیط اطراف، از رویدادها، آگاه بودن از همه چیز... تنها راه آگاه بودن این است که بایستید و تحلیل کنید در حالی که همه در حال حرکت هستند، در حالی که زندگی ادامه دارد، در حالی که همه چیز جریان دارد.

چه کسی فردا را شکل می‌دهد؟ ما هستیم. چه زمانی آن را شکل می‌دهیم؟ همین حالا. انتخاب‌های ما، افکار ما، شخصیت ما هر لحظه آینده ما را می‌سازند. به همین دلیل است که زندگی در لحظه حال کلید شادی و موفقیت است.

فردی که در گذشته گیر کرده است، دائماً در تجربیات منفی غرق می‌شود. این افکار با گذشت روزها مانند زنجیری به پاهایش بسته می‌شوند. یا فردی را در نظر بگیرید که فقط در آینده زندگی می‌کند. آنها همه چیز را به تعویق می‌اندازند و می‌گویند: "من این کار را خواهم کرد، من آن کار را خواهم کرد." اگر اکنون کاری را که لازم است انجام ندهید، اگر سعی نکنید گام‌های لازم را بردارید، به آنجا نخواهید رسید. شما باید اکنون اینجا باشید، گام‌های لازم را برای فردا بردارید تا بتوانید به آن فردا برسید. با ایستادن نمی‌توانید به جلو حرکت کنید، نمی‌توانید به فردا برسید.

باید درس‌ها را به خاطر بسپاری.

راز موفقیت، زندگی خوب، ارتباط بهتر با مردم و شادی، زندگی در لحظه است. کسانی که در گذشته زندگی می‌کنند اغلب ناراضی هستند. دلیلش این است که آنها دائماً در رویدادهای گذشته، به ویژه رویدادهای منفی، غرق می‌شوند، آنها را در ذهن خود مرور می‌کنند و زمان حال را از دست می‌دهند. وقتی ما بارها و بارها یک رویداد گذشته را در ذهن خود مرور می‌کنیم، مغز نه تنها آن رویداد را به ما یادآوری می‌کند، بلکه احساسات آن لحظه را نیز برمی‌انگیزد. بدن تحت تأثیر احساسات منفی که احساس می‌کنید، همان هورمون‌ها را آزاد می‌کند. وقتی یک رویداد ترسناک از گذشته را به یاد می‌آورید، ضربان قلب شما افزایش می‌یابد و آدرنالین در بدن شما بالا می‌رود. شما بارها و بارها همان اثرات را بر بدن خود وارد می‌کنید. همان رویدادها در سلول‌های شما تکرار می‌شوند. شما بارها و بارها، چه از نظر ذهنی و چه از نظر جسمی، ناراضی می‌شوید. یادآوری مداوم یک رویداد مثبت از گذشته گاهی خوب است، گاهی بد. فکر کردن به اینکه "من قبلاً بسیار ثروتمند بودم، اما دیگر نیستم" یا "من قبلاً رابطه بسیار شادی داشتم، اما اکنون تنها هستم" کمکی به شما نمی‌کند و فقط شما را ناراضی می‌کند. چه مثبت و چه منفی، باید از اتفاقات گذشته درس بگیرید و بقیه را رها کنید. فقط درس‌هایی که از گذشته گرفته‌اید باید در ذهنتان باقی بماند.

فردی که در حالت «اهمیت نمی‌دهم» است، در مورد وقایع گذشته فکر نمی‌کند. هر زمان که این وقایع به ذهنش خطور می‌کنند، آرامش خود را حفظ می‌کند. آنها با آرامش خاطرات را بدون اینکه آنها را در درون خود زنده کنند، کنار می‌گذارند. آنها همیشه درس‌های آموخته شده را به یاد دارند. آنها اجازه نمی‌دهند گذشته به حال و آینده آسیب برساند یا تأثیر منفی بگذارد.

از کسانی نباش که امروز را هدر می‌دهند.

علاوه بر کسانی که در گذشته زندگی می‌کنند، کسانی هم هستند که با نگرانی در مورد آینده، حال را هدر می‌دهند. کسانی که از آینده می‌ترسند، در ترس مداوم زندگی می‌کنند. با افکار بدبینانه، نگران این هستند که فردا چه اتفاقی خواهد افتاد، قادر به ارزیابی حال نیستند. آنها حال خود را با نگرانی در مورد "اگر این اتفاق بیفتد، اگر آن اتفاق بیفتد چه؟" خراب می‌کنند. یک فرد بدبین معتقد است که آینده نامشخص است و همیشه اتفاقات بدی را به همراه خواهد داشت. آنها این باور را به همه چیز در زندگی خود تعمیم می‌دهند. آنها هرگز انتظار چیز خوبی از آینده ندارند. آنها به آنچه در آینده می‌آید مشکوک هستند. "اقتصاد اکنون خوب است، اما اگر در آینده بدتر شود چه؟" "رابطه من اکنون خوب است، اما اگر آنها به من خیانت کنند و من ناراحت شوم چه؟" "رابطه من اکنون عالی است، اما اگر آنها به من خیانت کنند چه؟" این افکار به اعتماد به نفس آنها آسیب می‌رساند، مانع از انجام کاری می‌شود که امروز باید انجام دهند و از همه مهمتر، مانع از شاد بودن آنها در امروز می‌شود. اضطراب در مورد آینده مانع از شاد بودن هر کسی در امروز می‌شود.

با این حال، شخصیتی که نگرش «برای من مهم نیست» را اتخاذ می‌کند، عدم قطعیت آینده را مثبت تفسیر می‌کند. آنها همیشه از آینده انتظار چیزهای خوب دارند. آنها سرشار از امید هستند. آنها هرگز نمی‌خواهند خود را از چیزهای خوبی که آینده به ارمغان می‌آورد محروم کنند و همیشه هوشیار و آگاه هستند تا پذیرای فرصت‌ها باشند. تجربیات گذشته، آنچه اکنون به ارمغان آورده است و آنچه آینده ارائه خواهد داد، همیشه آنها را هیجان‌زده و خوشحال می‌کند. فکر کردن به آینده همیشه شادی را در درون آنها به ارمغان می‌آورد.

شخصیتی که نگرش «برایم مهم نیست» دارد، نه با بدبینی به تصمیم‌گیری در مورد آینده‌اش نزدیک می‌شود و نه در رویاهای غیرواقعی غرق می‌شود. آن‌ها همیشه پیش‌بینی‌های واقع‌بینانه‌ای در مورد آینده‌شان انجام می‌دهند و بر اساس آن اهدافی را تعیین می‌کنند. انتظارات آن‌ها از آینده عینی و واقع‌بینانه است. آن‌ها نگران آینده نیستند زیرا اعتماد به نفس کامل دارند. آن‌ها می‌گویند: «اگر مشکلی پیش بیاید، آن را به همان روشی که قبلاً حل کردم، حل خواهم کرد؛ برایم مهم نیست.»