تله اعتیاد

اعتیاد، در یک کلمه، ضعف است. این ناتوانی در کنترل اراده خود، از کار انداختن کامل مکانیسم‌های تصمیم‌گیری است. امروزه بسیاری از مردم طوری زندگی می‌کنند که انگار در حالت خودکار هستند. برخی به رسانه‌های اجتماعی، برخی به افراد و برخی به صفحه تلویزیون معتاد هستند...

رسانه‌های اجتماعی، به ویژه، مانند آهنربا عمل می‌کنند و افراد را به سمت خود جذب می‌کنند. الگوریتمی در کار است که به طرز نامحسوسی شما را به دام می‌اندازد؛ این الگوریتم بهتر از خودتان می‌داند چه چیزی را دوست دارید. به عنوان مثال، یک ویدیو در تیک تاک ظاهر می‌شود و شما فقط چند ثانیه آن را تماشا می‌کنید؛ محکوم به فنا هستید! الگوریتم شما را با گزینه‌هایی از همان نوع که دوست دارید بمباران می‌کند. شما جستجو می‌کنید و سه ساعت گذشته است!

از شما می‌پرسم: در سه ساعت چه چیزی می‌توانستید تولید کنید؟ با این حال، وقتی به گذشته نگاه می‌کنید، مطلقاً هیچ چیزی نمی‌بینید. از خودتان می‌پرسید: «در آن سه ساعت چه چیزی یاد گرفتم؟» هیچ چیز! کاملاً وقت تلف شده. البته، می‌توان از رسانه‌های اجتماعی به طور مثبت استفاده کرد؛ می‌تواند یک ابزار ارتباطی باشد. اما اگر صرفاً برای وقت‌کشی استفاده شود، به نظر من، این اعتیاد است.

بگذار هیچ هدفی در هستی نباشد.

نیاز به ارتباط نه تنها با فناوری، بلکه با افراد نیز جایگاه بزرگی در زندگی ما دارد. افراد طوری وابسته می‌شوند که گویی تنها هدف زندگی‌شان آن شخص است. احساس وابستگی به کسی در واقع نشان دهنده یک خلأ درونی است. از آنجا که فرد در درون خود ناراضی است، معتقد است که وقتی آن شخص به او زنگ می‌زند یا پیامک می‌دهد، خوشحال خواهد شد.

لحظه‌ای که به طرف مقابل این پیام را می‌رسانید که «من نمی‌توانم با کس دیگری باشم، من به تو وابسته‌ام»، آن شخص را از دست می‌دهید. زیرا افکار همیشه به واقعیت تبدیل می‌شوند. تا زمانی که از این بترسید که «آیا او را از دست خواهم داد؟» مغز شما این فقدان را به واقعیت تبدیل می‌کند. شما ابتدا باید خودتان را دوست داشته باشید، مانند خودتان کامل باشید. وقتی به خودتان احترام می‌گذارید و باور دارید که کامل هستید، طرف مقابل به شما احترام می‌گذارد و نمی‌خواهد شما را ترک کند.

ضمیر ناخودآگاه خود را مانند زباله پر نکنید.

همین امر در مورد اعتیاد به تلویزیون نیز صادق است. وقتی جلوی تلویزیون می‌نشینید، چیزی را انتخاب نمی‌کنید؛ هر چیزی را که به شما ارائه می‌دهند تماشا می‌کنید. خیره شدن بی‌هدف به صفحه نمایش، فرد را هیپنوتیزم می‌کند.

تلویزیون یا رسانه‌های اجتماعی اساساً فرار از واقعیت هستند. وقتی مردم با مشکلات اقتصادی، اجتماعی یا خانوادگی روبرو می‌شوند، غرق در صفحه نمایش می‌شوند و همه چیز را فراموش می‌کنند. با این حال، این مشکلات را حل نمی‌کند، بلکه فقط آنها را به تعویق می‌اندازد. اگر با آنها روبرو شوید و به دنبال راه‌حل باشید، شادتر خواهید بود. ما باید تماشای تلویزیون را به یک زمان خاص محدود کنیم.

بعضی‌ها از صبح تا شب اخبار تکراری تماشا می‌کنند. برای اینکه چیزی ارزش خبری داشته باشد، باید ۹۰ درصد منفی باشد. تلویزیون را روشن می‌گذارید و ناخودآگاهتان را مثل زباله با آن منفی‌نگری پر می‌کنید. این یک اعتیاد است؛ روانشناسی شما را خراب می‌کند.