ما می‌توانیم از طریق مراقبه به کیهان برسیم.

وقتی در مورد ناخودآگاه صحبت می‌کنیم، نکته‌ای هست که همیشه روی آن تأکید می‌کنم: جهان هستی و ناخودآگاه ما به موازات هم کار می‌کنند. ما از طریق ناخودآگاه خود به جهان هستی دسترسی داریم. از طریق مدیتیشن می‌توانیم با ناخودآگاه خود ارتباط برقرار کنیم. در حین مدیتیشن، ذهن آگاه ما نمی‌تواند ما را محدود کند. ما در آرام‌ترین حالت خود هستیم. با یک ذهن آرام، می‌توانیم هر طور که می‌خواهیم در ناخودآگاه خود عمل کنیم. چرا من روی مدیتیشن اصرار دارم؟ چون شما فرکانس مغز خود را با فرکانس جهان هستی هماهنگ می‌کنید. فرکانس مغز ما با فرکانس جهان هستی هماهنگ می‌شود و می‌توانیم بدون هیچ مانعی آزادانه با جهان هستی ارتباط برقرار کنیم. دعاهای شما مستجاب می‌شود، می‌توانید به راحتی پیام‌هایی را که می‌خواهید به ناخودآگاه خود بدهید، منتقل کنید، پیام‌ها و انرژی‌هایی که می‌خواهید به افراد بفرستید به هدف خود می‌رسند و به جهان هستی می‌رسند...

شما باید مراقبه را به یک عادت تبدیل کنید. تقریباً هر روز، هر زمان که فرصت دارید، باید مراقبه کنید. مراقبه را می‌توان با استفاده از روش‌های ساده، آسان و عملی انجام داد، بدون اینکه در تئوری غرق شوید. صرف نظر از تکنیکی که استفاده می‌کنید، نکته مهم در مراقبه، آرامش بدن و ارتباط با ذهن ناخودآگاه است.

از قدرت خلاقیت خود آگاه شوید.

در درون ما قدرتی مانند غول چراغ جادوی علاءالدین نهفته است. هر چه آرزو کنیم، محقق خواهد شد. اما باید بدانیم چگونه درخواست کنیم. ما نمی‌توانیم با زدن به چراغ، غول را احضار کنیم. همانطور که با نوازش و استفاده از کلمات محبت‌آمیز آن را احضار می‌کنیم، ارتباط با کائنات نیز باید به همین شکل باشد. وقتی برای ارتباط با کائنات به ضمیر ناخودآگاه خود دسترسی پیدا می‌کنید، همیشه با خود آرام، مهربان و صادق باشید. خودتان را دوست داشته باشید، برای خودتان ارزش قائل شوید. همانطور که برای احضار غول چراغ باید با خودتان صحبت کنید، برای احضار قدرت درونتان نیز باید با خودتان کلمات مثبت و محبت‌آمیز بگویید. هر چه بیشتر خودتان را دوست داشته باشید، بهتر می‌توانید از قدرت خلاقیت خود استفاده کنید.

همانطور که از قدرت خلاقیت خود آگاه می‌شوید، خلق آنچه می‌خواهید دیگر مشکلی نخواهد بود. وقتی متوجه می‌شوید که می‌توانید هر زمان که بخواهید، آنچه را که می‌خواهید به زندگی خود جذب کنید، آرامش می‌یابید.

دلت باید پاک باشه.

برای آنچه می‌خواهید سخت تلاش کنید، برای آن تلاش کنید و به کائنات احترام بگذارید. اگر صادق باشید و آن را برای خیر دیگران نیز بخواهید، آنچه می‌خواهید به سمت شما خواهد آمد. اگر فقط به خودتان فکر نکنید، بلکه به اعضای خانواده‌تان نیز کمک کنید، پول به سمت شما خواهد آمد. فردی که برای خانواده و جامعه خود مفید است، همیشه با نعمت‌ها روبرو خواهد شد.

آیا می‌خواهید پول دربیاورید؟ اگر می‌خواهید با پولی که به دست می‌آورید کارهای خوب انجام دهید، مطمئناً به دست خواهد آمد. اگر به رفاه و پیشرفت مردم کمک کنید، به دست خواهد آمد. اگر نه تنها به خودتان، بلکه به خیر و صلاح همه فکر کنید، به دست خواهد آمد. اما با انرژی خودخواهانه‌ای که می‌گوید: «من این پول را می‌خواهم، آن را خیلی می‌خواهم، آن را فقط برای خودم می‌خواهم»، به هیچ چیز نخواهید رسید. خودخواهانه فکر کردن و فقط به نفع خودتان، مانعی بین شما و جهان ایجاد می‌کند.

مهم است که در این مرحله به یاد داشته باشید و صادق باشید که قلب شما باید پاک باشد و باید در مورد دیگران مثبت فکر کنید. در برقراری ارتباط با جهان هستی، همیشه پاداش نیت‌های پاک را دریافت می‌کنید. جهان هستی دروغ‌ها، افکار بدخواهانه و منفی ما را تشخیص می‌دهد و به دلیل این ویژگی شخصیتی، ممکن است درخواست‌های ما را اجابت نکند. ما باید با خدا، با طبیعت، با جهان هستی و البته با مردم صادق باشیم. باید بگوییم: "با این آرزو، به کسی آسیبی نمی‌رسانم." البته، فقط آرزو کردن کافی نیست. شما باید آنچه را که لازم است انجام دهید. باید تلاش کنید.

بسیار مهم است که از خواسته‌های خودخواهانه و نگرش‌های «من، من، من» دوری کنید. درخواست چیزی که به نفع همه باشد، احتمال برآورده شدن آرزوی شما را افزایش می‌دهد. کائنات بیشتر از آنچه درخواست می‌کنید به شما خواهد داد.

زندگی در لحظه

در لحظه بودن، زندگی کردن در لحظه، در واقع می‌تواند اینگونه تعریف شود: آگاه بودن از خود، آگاه بودن از دیگران، آگاه بودن از محیط اطراف، از رویدادها، آگاه بودن از همه چیز... تنها راه آگاه بودن این است که بایستید و تحلیل کنید در حالی که همه در حال حرکت هستند، در حالی که زندگی ادامه دارد، در حالی که همه چیز جریان دارد.

چه کسی فردا را شکل می‌دهد؟ ما هستیم. چه زمانی آن را شکل می‌دهیم؟ همین حالا. انتخاب‌های ما، افکار ما، شخصیت ما هر لحظه آینده ما را می‌سازند. به همین دلیل است که زندگی در لحظه حال کلید شادی و موفقیت است.

فردی که در گذشته گیر کرده است، دائماً در تجربیات منفی غرق می‌شود. این افکار با گذشت روزها مانند زنجیری به پاهایش بسته می‌شوند. یا فردی را در نظر بگیرید که فقط در آینده زندگی می‌کند. آنها همه چیز را به تعویق می‌اندازند و می‌گویند: "من این کار را خواهم کرد، من آن کار را خواهم کرد." اگر اکنون کاری را که لازم است انجام ندهید، اگر سعی نکنید گام‌های لازم را بردارید، به آنجا نخواهید رسید. شما باید اکنون اینجا باشید، گام‌های لازم را برای فردا بردارید تا بتوانید به آن فردا برسید. با ایستادن نمی‌توانید به جلو حرکت کنید، نمی‌توانید به فردا برسید.

باید درس‌ها را به خاطر بسپاری.

راز موفقیت، زندگی خوب، ارتباط بهتر با مردم و شادی، زندگی در لحظه است. کسانی که در گذشته زندگی می‌کنند اغلب ناراضی هستند. دلیلش این است که آنها دائماً در رویدادهای گذشته، به ویژه رویدادهای منفی، غرق می‌شوند، آنها را در ذهن خود مرور می‌کنند و زمان حال را از دست می‌دهند. وقتی ما بارها و بارها یک رویداد گذشته را در ذهن خود مرور می‌کنیم، مغز نه تنها آن رویداد را به ما یادآوری می‌کند، بلکه احساسات آن لحظه را نیز برمی‌انگیزد. بدن تحت تأثیر احساسات منفی که احساس می‌کنید، همان هورمون‌ها را آزاد می‌کند. وقتی یک رویداد ترسناک از گذشته را به یاد می‌آورید، ضربان قلب شما افزایش می‌یابد و آدرنالین در بدن شما بالا می‌رود. شما بارها و بارها همان اثرات را بر بدن خود وارد می‌کنید. همان رویدادها در سلول‌های شما تکرار می‌شوند. شما بارها و بارها، چه از نظر ذهنی و چه از نظر جسمی، ناراضی می‌شوید. یادآوری مداوم یک رویداد مثبت از گذشته گاهی خوب است، گاهی بد. فکر کردن به اینکه "من قبلاً بسیار ثروتمند بودم، اما دیگر نیستم" یا "من قبلاً رابطه بسیار شادی داشتم، اما اکنون تنها هستم" کمکی به شما نمی‌کند و فقط شما را ناراضی می‌کند. چه مثبت و چه منفی، باید از اتفاقات گذشته درس بگیرید و بقیه را رها کنید. فقط درس‌هایی که از گذشته گرفته‌اید باید در ذهنتان باقی بماند.

فردی که در حالت «اهمیت نمی‌دهم» است، در مورد وقایع گذشته فکر نمی‌کند. هر زمان که این وقایع به ذهنش خطور می‌کنند، آرامش خود را حفظ می‌کند. آنها با آرامش خاطرات را بدون اینکه آنها را در درون خود زنده کنند، کنار می‌گذارند. آنها همیشه درس‌های آموخته شده را به یاد دارند. آنها اجازه نمی‌دهند گذشته به حال و آینده آسیب برساند یا تأثیر منفی بگذارد.

از کسانی نباش که امروز را هدر می‌دهند.

علاوه بر کسانی که در گذشته زندگی می‌کنند، کسانی هم هستند که با نگرانی در مورد آینده، حال را هدر می‌دهند. کسانی که از آینده می‌ترسند، در ترس مداوم زندگی می‌کنند. با افکار بدبینانه، نگران این هستند که فردا چه اتفاقی خواهد افتاد، قادر به ارزیابی حال نیستند. آنها حال خود را با نگرانی در مورد "اگر این اتفاق بیفتد، اگر آن اتفاق بیفتد چه؟" خراب می‌کنند. یک فرد بدبین معتقد است که آینده نامشخص است و همیشه اتفاقات بدی را به همراه خواهد داشت. آنها این باور را به همه چیز در زندگی خود تعمیم می‌دهند. آنها هرگز انتظار چیز خوبی از آینده ندارند. آنها به آنچه در آینده می‌آید مشکوک هستند. "اقتصاد اکنون خوب است، اما اگر در آینده بدتر شود چه؟" "رابطه من اکنون خوب است، اما اگر آنها به من خیانت کنند و من ناراحت شوم چه؟" "رابطه من اکنون عالی است، اما اگر آنها به من خیانت کنند چه؟" این افکار به اعتماد به نفس آنها آسیب می‌رساند، مانع از انجام کاری می‌شود که امروز باید انجام دهند و از همه مهمتر، مانع از شاد بودن آنها در امروز می‌شود. اضطراب در مورد آینده مانع از شاد بودن هر کسی در امروز می‌شود.

با این حال، شخصیتی که نگرش «برای من مهم نیست» را اتخاذ می‌کند، عدم قطعیت آینده را مثبت تفسیر می‌کند. آنها همیشه از آینده انتظار چیزهای خوب دارند. آنها سرشار از امید هستند. آنها هرگز نمی‌خواهند خود را از چیزهای خوبی که آینده به ارمغان می‌آورد محروم کنند و همیشه هوشیار و آگاه هستند تا پذیرای فرصت‌ها باشند. تجربیات گذشته، آنچه اکنون به ارمغان آورده است و آنچه آینده ارائه خواهد داد، همیشه آنها را هیجان‌زده و خوشحال می‌کند. فکر کردن به آینده همیشه شادی را در درون آنها به ارمغان می‌آورد.

شخصیتی که نگرش «برایم مهم نیست» دارد، نه با بدبینی به تصمیم‌گیری در مورد آینده‌اش نزدیک می‌شود و نه در رویاهای غیرواقعی غرق می‌شود. آن‌ها همیشه پیش‌بینی‌های واقع‌بینانه‌ای در مورد آینده‌شان انجام می‌دهند و بر اساس آن اهدافی را تعیین می‌کنند. انتظارات آن‌ها از آینده عینی و واقع‌بینانه است. آن‌ها نگران آینده نیستند زیرا اعتماد به نفس کامل دارند. آن‌ها می‌گویند: «اگر مشکلی پیش بیاید، آن را به همان روشی که قبلاً حل کردم، حل خواهم کرد؛ برایم مهم نیست.»

یک دفتر خاطرات داشته باشید، تفاوت را ببینید.

از طریق روش‌های توسعه فردی، افراد می‌توانند خود را درمان کنند، سمومی را که درونی کرده‌اند کاهش دهند، افکار مثبت پرورش دهند و حتی بر بیماری‌ها غلبه کنند. مغز ۹۰٪ بیماری‌ها را ایجاد می‌کند. اگر افکار مثبت را در ذهن خود بکاریم، به زندگی، شخصیت و بدن سالم‌تری دست خواهیم یافت. البته، این روش‌ها در عرض سه روز نتیجه نخواهند داد.

ما از همان روز اول به تدریج شروع به دیدن اثرات می‌کنیم، اما حداقل سه تا چهار هفته طول می‌کشد تا تأثیر کامل را ببینیم. در پایان این فرآیند، می‌بینیم که در حال گرفتن تصمیمات جدی در زندگی خود هستیم و این تصمیمات اثرات قابل توجهی دارند. بهترین راه برای مشاهده این پیشرفت، «یادداشت‌برداری» است.

دفترچه یادداشت جدید، زندگی جدید!

برای هر موضوع جدید، یک دفترچه یادداشت جدید باز کنید. در اولین روزی که برنامه را شروع می‌کنید، در صفحه اول یادداشت‌هایی مانند این بنویسید: «این چیزی است که من در مورد این موضوع فکر می‌کنم، اینها کارهایی هستند که انجام می‌دهم، این تعداد ساعت‌هایی که می‌خوابم.» فرض کنید جنبه‌هایی از بدن شما وجود دارد که می‌خواهید تغییر دهید. در دفترچه یادداشت خود، یادداشت‌هایی مانند این بنویسید: «وزن من ... کیلوگرم است، من ... دقیقه در روز پیاده‌روی می‌کنم، من ... بار در هفته ورزش می‌کنم، من به رژیم غذایی‌ام توجه می‌کنم، من نان نمی‌خورم ...»

اگر پیشرفت خود را با دقت پیگیری کنید، هر روز تمام جزئیات پیشرفت خود را بدون از قلم انداختن چیزی یادداشت کنید، خواهید دید که در پایان یک ماه از جایی که شروع کرده‌اید، بسیار جلوتر خواهید بود. بسیاری از مردم شروع خود را فراموش می‌کنند. ما حتی گذشته نزدیک را خیلی سریع فراموش می‌کنیم. فراموش کردن گذشته خوب است، در آن غرق نشدن خوب است، اما پیگیری پیشرفت ما مفید است. داشتن یک دفتر خاطرات برای مشاهده پیشرفت و درک اینکه از کجا آمده‌اید بسیار مفید است.

شما روانشناس خودتان می‌شوید.

نوشتن خاطرات روزانه برای مشاهده سایر تحولات زندگی‌تان نیز مهم است. از طریق مشاهداتتان، شما روانشناس خودتان می‌شوید. همانطور که یک روانشناس در مورد گذشته شما سوالاتی می‌پرسد تا مشکلاتتان را کشف کند و از پاسخ‌ها برای ارائه پیشنهادات مثبت و کمک به شما برای تفکر متفاوت استفاده می‌کند، نوشتن خاطرات روزانه یا یادداشت‌برداری منظم نیز همین تأثیر را دارد. حتی بیشتر... زیرا در حالی که یک ساعت را با یک روانشناس می‌گذرانید، 24 ساعت را با خودتان می‌گذرانید. این شگفت‌انگیز است!

راز اینجاست که روانشناس خودتان باشید؛ از شر انسدادهای درونی و افکار منفی خود خلاص شوید و یک مسیر درست و ایده آل برای خودتان ترسیم کنید.

کسی که آرام است برنده می‌شود.

فردی که طرز فکر «برایم مهم نیست» دارد، لزوماً بی‌تفاوت نیست. او در یک چارچوب ذهنی حل مسئله قرار دارد. او ممکن است فکر کند: «یک بطری افتاد و شکست. دنیا که به آخر نرسیده. کاری از دستت بر نمی‌آید. ما یک راه حل برای این مشکل پیدا خواهیم کرد. من این مشکلات را حل می‌کنم، با هم حلشان می‌کنیم، نگران نباش، آرام باش.»

اگر فردی تحریک‌پذیر و دائماً عصبی باشد، فاقد مهارت‌های حل مسئله است. ذهن او آشفته است. در آن حالت گیجی و تنش بالا، یافتن راه‌حل یا غلبه بر مشکلات غیرممکن است. او مطلقاً نمی‌تواند راهی برای حل آنها پیدا کند.

آنها یک مسیر مشترک پیدا خواهند کرد

فردی که نگرش «برایم مهم نیست» را اتخاذ می‌کند، فردی باتجربه در زندگی است. وقتی مشکلی پیش می‌آید، بدون بحث و جدل آن را مطرح می‌کنند و برای حل آن به یک زمینه مشترک می‌رسند. آنها هرگز از مشکلات اجتناب نمی‌کنند. چنین فردی اعتماد به نفس دارد؛ کسی که به خودش اعتماد دارد و می‌تواند راه‌حل پیدا کند.

نگرش «برایم مهم نیست» به معنای پنهان کردن مشکلات رابطه نیست. بلکه راهی برای مواجهه آرام با مسائل و حل سوءتفاهم‌ها است. از آنجا که فردی در این حالت ذهنی می‌تواند به راحتی ارتباط برقرار کند و بحث کند، مطمئناً می‌تواند طرف مقابل را متقاعد کند. آنها با آرامش گوش می‌دهند. مشکلات گاهی اوقات ناشی از گوش ندادن به طرف مقابل است. آنها می‌دانند که گوش دادن راه خوبی برای حل مشکلات است.

او سعی می‌کند بفهمد

یک فرد خودخواه، شایستگی‌های فرد خطاکار را تصدیق نمی‌کند، زیرا انجام این کار، خودخواهی او را تحقیر می‌کند. آنها جرات نمی‌کنند چنین رفتاری داشته باشند. حتی وقتی اشتباه می‌کنند، تا آخر پافشاری می‌کنند و اصرار می‌ورزند. حتی اگر این را بفهمند، کوتاه نمی‌آیند. در موقعیت‌های پرتنش، آنها درگیر این هستند که چگونه طرف مقابل را آزار دهند، از چه کلماتی برای رنجاندن او استفاده کنند، چگونه نمک روی زخم‌هایش بپاشند، بنابراین گوش‌های خود را می‌بندند و از گوش دادن امتناع می‌کنند. حتی اگر طرف مقابل حقیقت را بگوید، آنها تسلیم خودخواهی خود می‌شوند.

برای کسی که نگرش «اهمیت نمی‌دهم» دارد، آنچه مهم است درک منظور طرف مقابل است. آنها سعی می‌کنند با همدلی به رویدادها و افراد نزدیک شوند و آنها را درک کنند. آنها موقعیت‌ها را بدون به خطر انداختن شخصیت یا سبک خود ارزیابی می‌کنند. وقتی مقصر یا خطاکار هستند، اشتباه خود را می‌پذیرند. به جای بحث، با آرامش سعی در جبران می‌کنند. افراد با این تیپ شخصیتی همیشه در روابط خود در آرامش هستند زیرا در هر موقعیتی راهی برای رسیدن به توافق با طرف مقابل پیدا می‌کنند.

شادی حق همه است.

شادی حق همه است. اگر غمگین هستید، ابتدا باید جلوی آینه بایستید و از خود بپرسید: «چرا غمگین هستم؟ چه دیدگاهی دارم که باعث ناراحتی من می‌شود؟ چه انتخاب‌های اشتباهی کرده‌ام که باعث ناراحتی من شده است؟ چرا در انتخاب‌هایم اشتباه کردم؟» وقتی غمگین هستید، کسی را سرزنش نکنید. علت ناراحتی خود را در بیرون از خود جستجو نکنید. به درون خود بنگرید. اگر شادی یک انتخاب است، باید پاسخ آنچه را که باید انتخاب کنید، در درون خود بیابید.

«اگر بگویی «عایشه علیه من توطئه کرد، من شغلم را از دست دادم و به همین دلیل الان ناراحتم»، دیگر نمی‌توانی خوشحال باشی. چون نمی‌توانی در کار عایشه دخالت کنی، نمی‌توانی عایشه را تغییر دهی. اما می‌توانی خودت را تغییر دهی. اگر از خودت بپرسی «چرا متوجه نشدم عایشه چه کار می‌کند؟ چطور نتوانستم بفهمم که او علیه من توطئه می‌کند؟ چرا عایشه را نشناختم؟»، فرصتی خواهی داشت تا راه حلی پیدا کنی و دوباره خوشحال باشی. این به این معنی نیست که باید خودت را سرزنش کنی.»

فقط یاد بگیر که چطور از تجربیات بد درس بگیری. اگر از این تجربه بد درس نگیری، فاطمه دو روز بعد دوباره تو را فریب خواهد داد. بدون اینکه خودت را سرزنش کنی یا خودت را قضاوت کنی، بفهم که کجا اشتباه کردی. با درس گرفتن از تجربیات بد، قوی‌تر می‌شوی. وقتی قوی‌تر می‌شوی، دیگر همان تجربیات بد را تجربه نخواهی کرد و به همان شکل ناراضی نخواهی بود. کسی که در حالت «برای من مهم نیست» است، فقط از تجربیات بد درس می‌گیرد. آنها در رویدادها گیر نمی‌کنند و از حرکت به جلو در مسیر خوشبختی دست نمی‌کشند.

او همیشه می‌گوید: «من از این تجربه بد درس گرفتم؛ من این درس را که جهان برای پیشرفت و ترقی به من فرستاده، درک و پذیرفته‌ام. من این درس را به عنوان یک تجربه در زندگی‌ام خواهم گنجاند. و از طریق این تجربه، دنیای بهتری برای خودم خواهم ساخت.»  

نسل جدید، منادی روشنگری.

بعضی افراد بیش از حد درگیر وقایع روزمره می‌شوند. آنها اضطراب شدیدی در مورد آینده تجربه می‌کنند و معتقدند که همه چیز خراب خواهد شد. من این نگرش منفی گسترده را به دردهای قبل از زایمان تشبیه می‌کنم. جهان ممکن است تاریکی شب را تجربه کند، اما نباید از این واقعیت غافل شویم که نسلی بسیار باهوش در حال ظهور است. و این جوانان نگرش بسیار مثبتی دارند. من معتقدم که این نسل در حال حاضر کلید و منادی آینده‌ای بسیار روشن‌تر برای ماست.

مردم وقتی به ته خط می‌رسند، واقع‌بینانه‌ترین تحلیل‌ها و دقیق‌ترین تصمیمات را می‌گیرند. جوامع نیز می‌توانند با رسیدن به ته خط، سیستم‌های بسیار بهتری ایجاد کنند. آنها بسیار شادتر خواهند بود. مردم جهش‌هایی بسیار بزرگتر از آنچه انتظار داشتند، به جلو نشان خواهند داد. آغاز دوره‌های جدید با چنین دوره‌هایی همزمان است. اگر کسی ۵۰ سال پیش در مورد تلفن‌های همراه به ما می‌گفت، باور نمی‌کردیم. اما برای نسل فعلی، این فناوری‌ها مانند بازی کودکان هستند. فقط به جهانی فکر کنید که این کودکان خلق خواهند کرد. ما حتی الان نمی‌توانیم آن را تصور کنیم. ما فقط می‌توانیم آینده‌ای را بر اساس تجربیات گذشته خود تصور کنیم. اما نسل جدید گذشته‌ای با فرصت‌های بسیار بیشتر از ما دیده است. بنابراین، آنها می‌توانند آینده‌ای متفاوت و پیشرفته‌تر از ما را تصور کنند. ته خط نسل ما با روشنگری نسل جدید تقویت خواهد شد. ما به کمی صبر نیاز داریم. کمی آرام‌تر…

من معتقدم نظمی عادلانه‌تر و مشارکتی‌تر برقرار خواهد شد، جایی که همه از طریق همدلی شاد خواهند بود. شب هرگز تا ابد دوام نیاورده است. همانطور که شب وجود دارد، روز نیز وجود دارد. ما در حال گذراندن دوره‌ای از شب هستیم، چه در کشورمان و چه در جهان. اما روز قطعاً فرا خواهد رسید. و من گرمای پرتوهای خورشید را احساس می‌کنم، هرچند هنوز نمی‌توانم آن را ببینم. من از قبل نوری را که برای ما در کیهان، در ذهن و مغز فرزندانمان، نسل‌های جدید، آفریده شده است، درک می‌کنم. می‌دانم که فرزندان ما جهانی بسیار زیباتر از جهانی که در آن زندگی می‌کنیم، خواهند ساخت.

چگونه بر ترس از طرد شدن غلبه کنیم؟

ما از همان ابتدا به دلیل ترس از طرد شدن، شکست می‌خوریم. با این فکر که "در هر صورت طرد خواهم شد"، قبل از اینکه حتی تلاشی کنیم، از خواسته‌هایمان دست می‌کشیم. ترس از طرد شدن ناشی از کمبود اعتماد به نفس است. پشت هر ترسی، احساس ناامنی نهفته است. اعتماد نداشتن به خود، اعتماد نداشتن به زندگی، ترس ایجاد می‌کند. برای غلبه بر ترس از طرد شدن، تنها چیزی که نیاز دارید اعتماد به نفس است.

فردی که از طرد شدن می‌ترسد، نمی‌تواند برای شغلی که می‌خواهد درخواست دهد، نمی‌تواند به کسی که دوست دارد نزدیک شود... خلاصه اینکه، نمی‌تواند قدم اول را بردارد. او از همان ابتدا با این فکر که "در هر صورت رد خواهم شد" شکست می‌خورد. اگر رد نشود چه؟ او حتی نمی‌تواند این را در نظر بگیرد. او صرفاً بر رد شدن، بر ناامیدی که تجربه خواهد کرد تمرکز می‌کند، بدون در نظر گرفتن شادی یا موفقیتی که در صورت رد نشدن به دست خواهد آورد. احساس شرم، امکان خوشبختی را از او می‌گیرد.

به خودت فرصت بده.

با تلاش کردن چه چیزی برای از دست دادن داریم؟ مگر ما همین الان هم به خاطر اینکه تلاش نکردیم، بازنده نیستیم؟ هیچ چیز بدتر از این وضعیت وجود ندارد. اگر تلاش کنیم، بدترین حالت چیست؟ باختن. به نتیجه‌ی گزینه‌ی اول خواهیم رسید. وقتی تلاش می‌کنید و می‌بازید، حداقل می‌توانید بگویید: «من تمام تلاشم را کردم.» اصلاً تلاش نکردن یعنی به خودتان فرصت ندادن. به خودتان فرصت دهید تا بر ترس از طرد شدن غلبه کنید.

ممکن است ما کسی را از روی ظاهرش قضاوت کنیم و در نزدیک شدن به او تردید داشته باشیم، اما دیدگاه او به زندگی ممکن است با دیدگاه ما همسو باشد. نگرش و موضع او نسبت به زندگی می‌تواند کاملاً غیرمنتظره باشد. تصویری که شما از او ساخته‌اید، یا تصویری که او به شما منتقل می‌کند، می‌تواند گمراه‌کننده باشد. برخی افراد ممکن است بسیار سرد به نظر برسند، اما وقتی به او نزدیک‌تر می‌شوید، ممکن است از کشف اینکه چقدر گرم و صمیمی هستند، شگفت‌زده شوید. ممکن است فکر کنید کسی به دلیل حرفه‌اش بسیار آگاه و روشنفکر است و حتی حاضر نیست با کسی مثل شما صحبت کند. اما می‌توانید با او زمینه‌های مشترک پیدا کنید و ساعت‌ها گپ بزنید. افراد را بر اساس ظاهرشان قضاوت نکنید. برای شناخت افراد تلاش کنید. این تلاش نتایج مثبتی خواهد داشت.

این پایان دنیا نیست!

وقتی احساس راحتی می‌کنید و می‌گویید «برای من مهم نیست»، فقط به این دلیل که فکر می‌کنید «در بدترین حالت، طرد خواهم شد» از تلاش دست نمی‌کشید. در بدترین حالت، طرد خواهید شد و این پایان دنیا نیست. فوراً چیز دیگری را امتحان می‌کنید، گزینه‌های دیگر را بررسی می‌کنید. دیگر با آن تردیدهای آزاردهنده مانند «اگر تلاش می‌کردم چه اتفاقی می‌افتاد؟» مواجه نخواهید شد.

استخدام شدن با هر درخواست یا مصاحبه شغلی یا برای هر شخصی که دوست دارید به شما «بله» بگوید، امکان‌پذیر نیست. این طرز فکر به شما کمک می‌کند تا با اعتماد به نفس بیشتری قدم بردارید. شما نمی‌توانید همیشه درخواست‌های همه را بپذیرید؛ ممکن است مجبور شوید کسی را رد کنید. باید بپذیرید که هم رد شدن و هم رد شدن، چیزهای بسیار طبیعی هستند. همیشه خودتان را جای آنها بگذارید. آیا می‌توان از هر کسی که شما را دوست دارد خوشتان بیاید یا هر کسی را که درخواست شغل می‌کند استخدام کنید؟ به طور مشابه، طرف مقابل نمی‌تواند به همه چیز «بله» بگوید. رد شدن و رد شدن بسیار طبیعی هستند.

پذیرای انتقاد باشید.

افرادی که در فروش موفق می‌شوند، به این دلیل موفق هستند که می‌دانند رد شدن محصول طبیعی است. آن‌ها می‌دانند که هر مشتری محصولشان را هنگام ارائه قبول نمی‌کند. اگر با ده نفر مصاحبه کنند، ممکن است به پنج یا شش نفر بفروشند. آن‌ها فکر نمی‌کنند که «این مشتری من را رد کرد، اگر یکی دیگر هم من را رد کند چه؟» یا «اگر این مشتری نخرید و من را رد کند چه؟» آن‌ها می‌دانند که مشتری محصول را رد می‌کند، نه آن‌ها. آن‌ها می‌توانند با تحقیق در مورد مناسب‌ترین پایگاه مشتری و بررسی اینکه کدام مناطق بازار به طور خاص قوی هستند، یک برنامه سیستماتیک ایجاد کنند. آن‌ها سعی می‌کنند به مخاطبان هدفی که ممکن است بخرند، نه کسانی که رد می‌کنند، برسند. آن‌ها به رد شدن محصول گیر نمی‌دهند. آن‌ها فکر می‌کنند «من نمی‌توانم به این مشتریان بفروشم، باید روی مشتریانی که می‌توانم به آن‌ها بفروشم تمرکز کنم» و بدون تسلیم شدن به کار خود ادامه می‌دهند.

برای غلبه بر ترس از طرد شدن، باید فردی با اعتماد به نفس باشید که پذیرای انتقاد باشد. شما اضطراب نخواهید داشت زیرا شخصیت بالغی خواهید داشت که می‌دانید هر کسی ممکن است طرد شود. از گام‌هایی که برمی‌دارید یا پاسخ‌های منفی که دریافت می‌کنید، شرمنده نخواهید شد. خواهید گفت: «من تلاشم را کردم، حداقل تلاش کردم و به تلاش کردن ادامه خواهم داد، برایم مهم نیست.»

اضطراب در مورد دوست‌یابی می‌تواند منجر به تنهایی شود.

داشتن دوست چیز فوق‌العاده‌ای است. مردم می‌خواهند دوست یا دوستانی داشته باشند که بتوانند شادی و ناراحتی خود را با آنها در میان بگذارند و در همه چیز به آنها اعتماد کنند. انسان‌ها موجودات اجتماعی هستند. یک فرد سالم باید اجتماعی باشد و با محیط خود ارتباط برقرار کند. هیچ نیازی عادی‌تر از به اشتراک گذاشتن زندگی خود با دیگران در عین حفظ رابطه‌ای هماهنگ با خود و محیط اطرافش نیست.

برای پیدا کردن دوست، باید از خودگذشته، اهل مشارکت، صادق و دوست‌داشتنی باشیم. دوستی نوعی رابطه است که وقتی این ویژگی‌ها را به صورت متقابل تجربه می‌کنیم، ایجاد می‌شود. برای دوستی، مهم است که هر دو طرف نگرش یکسانی نسبت به یکدیگر داشته باشند.

آدم‌ها را دور نزن.

تلاش بیش از حد برای دوست‌یابی، فقط شما را تنها می‌گذارد. شما نمی‌توانید با افکاری مانند «می‌خواهم اطرافیانم باشند تا تنها نباشم. از تنهایی می‌ترسم» دوست شوید. هیچ‌کس نمی‌خواهد فقط برای جلوگیری از تنهایی با شما دوست شود. وقتی سعی می‌کنید برای کاهش تنهایی خود معاشرت کنید و دوست پیدا کنید، تصویری ضعیف و ناامن از خود ایجاد می‌کنید. این تصویر اصلاً جذاب نیست. شما مردم را از خود دور می‌کنید.

افرادی که بیش از حد با همه کسانی که می‌شناسند، صمیمی هستند، خصوصی‌ترین زندگی‌هایشان را با آنها به اشتراک می‌گذارند و بیش از حد صمیمی هستند، به ندرت دوستان واقعی پیدا می‌کنند. دوستی چیزی نیست که بتوانید با هر کسی بسازید. دوستی نیاز به زمان، تلاش و از همه مهم‌تر، اعتماد متقابل دارد. اگر بیش از حد با همه کسانی که می‌شناسید صمیمی باشید، هیچ کس شما را جدی نمی‌گیرد یا به شما اعتماد نمی‌کند. ممکن است دایره آشنایی زیادی داشته باشید، اما دوستان واقعی که بتوانید به آنها اعتماد کنید، نخواهید داشت. معمولاً در روابط ناسالم با افرادی قرار می‌گیرید که سعی می‌کنند از شما استفاده کنند یا حتی پشت سرتان شما را مسخره کنند.

صبور و آرام باشید.

دوست‌یابی نیازمند صبر و آرامش است. شما باید فردی را که با او تعامل دارید، به دقت ارزیابی کنید. اما اگر فکر می‌کنید «تا زمانی که کسی در زندگی‌ام هست، نمی‌خواهم تنها باشم»، در تلاش برای دوست‌یابی بی‌صبر خواهید بود. افرادی را خواهید دید که بی‌جهت و بیش از حد نسبت به اطرافیانشان سخاوتمند هستند، فقط برای اینکه دوست داشته باشند. آنها همه جا هزینه‌ها را پرداخت می‌کنند. آنها دائماً برای اطرافیانشان چیزهایی می‌خرند... انگار احساس می‌کنند اگر این کارها را نکنند، هیچ‌کس نمی‌خواهد با آنها دوست باشد. آنها برای احساس ارزشمندی، رفتارهای اغراق‌آمیزی از خود نشان می‌دهند.

فردی که در حال بهبود خود است، برای دوست‌یابی عجله نمی‌کند. آن‌ها ابتدا با خودشان در صلح هستند و از تنها بودن نمی‌ترسند. دوستان و همراهان خود را با دقت انتخاب می‌کنند. همه چیز را با همه به اشتراک نمی‌گذارند. آن‌ها می‌توانند به خوبی مشاهده کنند که چه کسانی دوستانشان هستند و چه کسانی نیستند. آن‌ها برای دوست‌یابی، رفتارهای غیرضروری یا اغراق‌آمیز انجام نمی‌دهند. اگر کسی بخواهد با آن‌ها دوست شود، به این دلیل است که واقعاً برای او ارزش قائل هستند.

مهمترین شرط برای دوست شدن، گوش دادن است. هنگام صحبت کردن طرف مقابل، به او گوش دهید. باید گوش دهید تا بفهمید او کیست، چه چیزهایی را دوست دارد و چه اشتراکاتی با شما دارد. گوش دادن به شما امکان می‌دهد طرف مقابل را درک کنید. نمی‌توانید با کسی که افکار و احساساتش را درک نمی‌کنید، دوست باشید. مردم اغلب به یکدیگر گوش نمی‌دهند. به یاد داشته باشید؛ کسی که احساس ارزشمندی کند، می‌خواهد دوست شما باشد و از این بابت خوشحال خواهد بود.

افرادی که در مورد دوست‌یابی مضطرب هستند، نمی‌توانند دوست پیدا کنند. زیرا دائماً در تلاشند. آن‌ها تلاش‌های ناامیدانه‌ای برای دوست داشته شدن انجام می‌دهند که اغلب منجر به موقعیت‌های مسخره‌ای می‌شود. قبل از اینکه شروع به تلاش و جستجو برای اینکه چه کسی دوست شما خواهد بود، کنید، خودتان به فردی تبدیل شوید که می‌تواند دوست خوبی باشد.

بگذارید رویاپردازی کنند!

اگر می‌خواهید رشد مغزی فرزندتان ایده‌آل باشد، او را به رویاپردازی تشویق کنید. از بدو تولد، می‌توانید تخیل او را از طریق داستان‌ها، افسانه‌ها، مثال‌ها و توصیفات پرورش دهید. هر چیزی که امروز در جهان می‌بینید، در ابتدا یک رویا بوده است. خانه‌ای را که در آن زندگی می‌کنید در نظر بگیرید. این خانه ابتدا در ذهن یک معمار شکل می‌گیرد. سپس روی کاغذ آورده می‌شود. سپس مصالح لازم خریداری می‌شود. و در نهایت، آن خانه ساخته می‌شود. و پس از مدت زمان مشخصی، آن خانه شکل می‌گیرد.

همه چیز با تخیل شروع می‌شود. بنابراین، ما باید به کودکان آموزشی ارائه دهیم که تخیل آنها را تقویت کند، روند خیال‌پردازی را تسریع کند و آن را به یک عادت تبدیل کند. اگر از سنین پایین در آموزش کودکان در این راستا موفق شوید، کودکی خواهید ساخت که متفاوت فکر می‌کند، متفاوت رویاپردازی می‌کند، پروژه‌های متفاوتی تولید می‌کند و به مسائل متفاوت نگاه می‌کند. به نوعی، شما ابرفرزندان آینده را پرورش خواهید داد.

تصمیم گیری یک مهارت عالی است.

یکی از عوامل کلیدی موفقیت، توسعه مهارت‌های تصمیم‌گیری است. افرادی که رویاپردازی می‌کنند خلاق هستند. توانایی رویاپردازی، آگاهی را تقویت می‌کند و توانایی تصمیم‌گیری صحیح را به همراه دارد. بنابراین، کودکان قدرت تصمیم‌گیری را توسعه می‌دهند، بنابراین به عنوان بزرگسالان می‌دانند که بدون تردید چه کاری انجام دهند. آنها می‌دانند چگونه و از چه مسیرهایی اهداف و مقاصد خود را دنبال کنند و اعتماد به نفس دارند. فرمول موفقیت در اینجا نهفته است.

رویاپردازی بزرگترین قدرت بشریت است. افراد موفق با رویاپردازی به اهداف خود رسیده‌اند. برای این منظور، تکنیک‌های تجسم خلاق یا تخیل بسیار مهم هستند. قانونی در جهان به نام جاذبه وجود دارد. شما تصور می‌کنید و فکر می‌کنید، و هر چه را که فکر می‌کنید، از جهان به سمت خود جذب می‌کنید. اگر از سنین پایین به کودکان در مورد این قدرت جاذبه آموزش دهیم، و از آنجایی که قوای ذهنی آنها باز است، می‌توانیم با وادار کردن آنها به درک این چیزها به عنوان بازی، خلاقیت آنها را توسعه دهیم.

از شر کپک‌های باریک خلاص شوید

همچنین می‌توانید بازی‌هایی پیدا کنید که تخیل فرزندانتان را تحریک کند. فرزندتان را بیرون ببرید و بگذارید تصور کند کجا می‌روید، یا چشمانتان را ببندید و یک بازی را در ذهنتان تجسم کنید. جزئیات را با فرزندتان در میان بگذارید، سپس بگذارید او هم جزئیات خودش را به اشتراک بگذارد...

بدون رویا، انگیزه‌ای وجود ندارد. افرادی که رویاپردازی می‌کنند، افق‌های وسیعی را کشف می‌کنند و اهداف بلندپروازانه‌ای را دنبال می‌کنند. به فرزندتان یاد دهید که اهداف کوچکی برای خود تعیین کند. می‌توانید با شروع از اهداف کوچک، به او در رسیدن به اهداف بزرگتر کمک کنید.

دیدگاه‌های محدود والدین همچنین می‌تواند اهداف بلندپروازانه فرزندان را محدود کند. فرزندان والدینی که می‌گویند: «ما نمی‌توانیم موفق شویم»، تمایل به رکود دارند. با این حال، هنگام آموزش رویاپردازی به آنها، باید بدانید که چگونه مرزها را تعیین کنید. آنها باید برای زندگی واقعی آماده باشند. رویاها هیچ محدودیتی ندارند، اما زندگی واقعی محدودیت‌هایی دارد. آنها باید این را درک کنند. آنها باید آگاهانه اهداف خود را تعیین کنند و بتوانند مرزهای رویاهای خود را تعریف کنند...

تصویر که چیزی نیست!

در دنیای امروز، به نظر می‌رسد تصویر همه چیز است. ممکن است کسی را پیدا کنید که تصویر بسیار خوبی خلق کرده است، اما وقتی از نزدیک او را می‌شناسید، متوجه می‌شوید که درونش خالی است، کاملاً بی‌ربط به تصویرش... آشنایی نزدیک با او منجر به ناامیدی و سرخوردگی می‌شود...

من در آمریکا تجربه‌ای داشتم. آنها در دنیا از نظر تصویر بی‌نظیرند. تنها هدفشان این است که در مرکز توجه همه چیز باشند. بسته‌بندی بزرگترین دستاورد آنهاست. برای مثال، نیویورک از نظر من مثل یک بسته‌بندی است. شهر زیبایی است، اما شبیه چیزی که در فیلم‌ها به تصویر کشیده شده نیست. اصلاً شبیه چیزی که به تصویر کشیده شده نیست...

برای آدم‌ها هم همینطور است. بعضی آدم‌ها را که از بیرون می‌بینیم، تصاویر بی‌نقصی می‌سازند. بعد می‌بینی که چند کلمه می‌گویند و می‌فهمی چقدر پوچ هستند. ما به سمت نظم جهانی می‌رویم که در آن مردم ارزش زیادی برای تصویر قائلند. همه دنبال تصاویر پوچ می‌روند، بدون اینکه در نظر بگیرند که آیا به آنها می‌آید یا نه، فقط برای اینکه شبیه کسانی شوند که دوست دارند و تحسینشان می‌کنند. اکثر مردم دارند به تیپ‌هایی تبدیل می‌شوند که شبیه یکدیگرند.

کپی کردن زندگی‌ها

آدم‌های یکسانی همه جا هستند، انگار از یک کارخانه بیرون آمده‌اند... فقط به این خاطر که چیزی مد شده، به این معنی نیست که همه باید همان کار را انجام دهند. اگر با خودت در صلح هستی و می‌توانی در آینه نگاه کنی و بگویی: «من از این بابت خوشحالم»، پس خوش‌شانسی. بعضی از تصاویر از طریق دستکاری ادراک تحمیل می‌شوند. وسواس‌هایی مانند «همه ریش گذاشته‌اند، پس من هم خواهم گذاشت» یا «موی کوتاه مد شده، همه زنان مشهور موهایشان را کوتاه می‌کنند، پس من هم خواهم گذاشت...» ما را از ذاتمان، شخصیت واقعی‌مان، دور می‌کند. آن‌ها ما را به کپی‌کار تبدیل می‌کنند. ما به تایید دیگران وابسته می‌شویم. میل به شبیه دیگران شدن به یک اعتیاد تبدیل می‌شود. گاهی اوقات، برای جلوگیری از طرد اجتماعی، مجبور می‌شویم بدون اینکه متوجه شویم، کپی کنیم. نگرش «برای من مهم نیست» در مورد صلح با خود، بودن کسی است که می‌خواهید باشید. این یک وسواس نیست.

بدن تو مال توست.

یکی از تصاویر تحمیلی در مورد ظاهر فیزیکی، اندازه‌های بدن است... تقاضا برای وزن، شکل بدن و قد مشخص رو به افزایش است. اندازه‌های بدن آنقدر مهم می‌شوند که افراد با رژیم گرفتن و حتی انجام عمل جراحی، سلامت خود را نادیده می‌گیرند. بدن شما مال شماست. شما تصمیم می‌گیرید که چگونه باشد. اگر می‌خواهید وزن کم کنید، این کار را به روش‌های سالم انجام دهید، زیرا می‌خواهید و از همه مهمتر، برای سلامتی خود. علاوه بر این، فقط اندازه‌های بدن مهم نیستند. شما همچنین باید از شخصیت خود مراقبت کنید. رشد شخصی و ارزش‌های انسانی شما به همان اندازه اندازه‌های بدن شما مهم هستند.

اگر قرار است تصویری خلق کنید، تصویری واقعاً سالم بسازید که منعکس کننده شما باشد. از همه مهم‌تر، اصیل و بدیع باشید. از خودتان بپرسید: «من چقدر خودم هستم؟» این مربوط به تصویر نیست، بلکه مربوط به یافتن خودتان است.

با خودت در صلح باش، از خودت آگاه باش. آیا خودت را می‌شناسی؟ وقتی در آینه نگاه می‌کنی، آیا واقعاً خودت هستی؟ یا تصویری هستی که محیط اطرافت ساخته است؟ یک تصویر مانند یک رویا است. ما فقط زمانی به یک شخص، شیء یا رویداد ارزش واقعی‌اش را می‌دهیم که آن را از نزدیک بشناسیم. ما فقط زمانی می‌توانیم به خودمان ارزش واقعی بدهیم که خودمان را از نزدیک بشناسیم.

عجله کردن آدم رو کُند می‌کنه!

نگرش «اهمیت نمی‌دهم» به شما امکان می‌دهد از وقت خود به طور مؤثر استفاده کنید. وقتی در حالت آرامش هستید، از وحشت و سردرگمی دوری می‌کنید. ذهن شما آشفته نیست. می‌توانید برنامه‌های خود را به طور سیستماتیک سازماندهی کنید. از شر وسواس‌های خود خلاص می‌شوید. اعتماد به نفس شما را در آنچه می‌توانید انجام دهید راهنمایی می‌کند و می‌دانید چه زمانی، کجا و چه گام‌هایی را باید بردارید.

یک فرد با اعتماد به نفس، از توانایی‌های خود آگاه است، می‌داند که انجام وظایفش چقدر طول می‌کشد و بر اساس آن برنامه‌ریزی می‌کند. از همه مهم‌تر، فردی که نگرش «برای من مهم نیست» دارد، از مسئولیت‌های خود آگاه است و می‌داند که باید از وقت خود به طور مؤثر برای انجام آنها استفاده کند.

وحشت منجر به اشتباه می‌شود.

هر چه بیشتر عجله کنید، کارتان بیشتر طول می‌کشد و ممکن است با موانع بیشتری روبرو شوید. ممکن است به دلایل مختلف زمان شما محدود باشد. مدیریت زمان، در نهایت، مربوط به زمان محدود است. وقتی زمان زیادی دارید، نیازی به مدیریت زمان خود ندارید. کارهایی که باید در مدت زمان محدودی انجام شوند، می‌توانند استرس ایجاد کنند. استرس مثبت حتی می‌تواند انگیزه‌ای قوی برای استفاده خوب از زمان شما باشد. با این حال، عجله کردن به دلیل داشتن زمان محدود می‌تواند کار شما را خراب کند. کار کردن با عجله و در حالت وحشت منجر به اشتباه می‌شود.

من در زندگی‌ام چند تصادف داشته‌ام و در همه آنها، اشتباه رایج من عجله کردن بود. من واقعاً عجله داشتم. عجله‌ام اصلاً کمکی به من نکرد. نه می‌توانستم به موقع به قرارهایم برسم و نه می‌توانستم کارم را به موقع انجام دهم. نه تنها دیر کرده بودم، بلکه مجبور بودم با مشکلات دیگری هم دست و پنجه نرم کنم. شاید برای چیزی که باید پنج دقیقه دیر می‌کردم، پنج ساعت دیر کرده بودم. اگر آرام می‌ماندم، می‌توانستم به جایی که باید می‌رسیدم، برسم.

وقتی عجله دارید، حتی نمی‌توانید کارهایی را که در توانتان است انجام دهید. حتی نمی‌توانید ببینید چه چیزی درست جلوی رویتان است. دست و پایتان از عجله می‌لرزد، حتی نمی‌توانید تعادل فیزیکی خود را حفظ کنید. فشار خونتان حتی تغییر می‌کند. در آن حالت چگونه می‌توانید زمان خود را مدیریت کنید؟ اما وقتی در حالت «برای من مهم نیست» هستید، این توانایی را دارید که حتی بحرانی‌ترین موقعیت‌ها را با آرامش تغییر دهید. به راحتی می‌توانید ریسک کنید زیرا به کاری که می‌توانید انجام دهید اطمینان دارید.

همه چیز را نمی‌شود کنترل کرد.

نزدیک است که به قرار ملاقات دیر برسید؟ با آرامش فکر کنید و بفهمید چه کاری باید انجام دهید. شاید بهتر باشد ماشین خود را رها کنید و با مترو بروید. چون آرام هستید، راه حلی که ارائه می‌دهید از تصادف جلوگیری می‌کند و به شما این امکان را می‌دهد که به موقع به قرار ملاقات خود برسید. نگرش «برایم مهم نیست» به شما مهارت‌های حل مسئله می‌دهد. با حفظ آرامش و خونسردی، حتی در محدودترین زمان نیز موفق می‌شوید.

شاید نتوانید همه چیز را کنترل کنید. ممکن است فکر کنید می‌توانید به موقع به آنجا برسید، اما مشکلات غیرمنتظره مانع شما می‌شوند. یا ممکن است قبل از امتحان بیمار شوید و چند روز را از دست بدهید. اینها اتفاقات عادی هستند که می‌توانند خارج از کنترل شما رخ دهند. در چنین شرایطی، مهم است که آرامش خود را حفظ کنید، در حالت "برای من مهم نیست" باشید. زیرا وقتی آرامش دارید، تنش در ذهن شما کاهش می‌یابد. افکار واضح و روان دارید. می‌توانید روی چگونگی انجام کارهای زیاد در مدت زمان کوتاه یا نحوه اتمام وظایف خود تمرکز کنید. می‌توانید برنامه‌های جدیدی برای استفاده از زمانی که به نفع خود دارید، تنظیم کنید. فقط آرام و مطمئن باشید.