Heneral
Hindi ka maaaring maging masaya kung hindi ka kuntento sa iyong sitwasyon. Hindi ka maaaring maging masaya kung hindi mo alam kung ano ang mayroon ka. Sa kasamaang palad, maraming tao ang naging walang kabusugan, hindi kailanman nasisiyahan. Siyempre, hindi masama ang palaging maghangad ng mas maganda, isang bagay na mas maganda. Ngunit una, kumalma tayo at tingnan ang mga biyayang mayroon tayo. Ang pinakamahalagang biyaya ay ang ating kalusugan. Marami tayong kilalang tao na nawalan ng kalusugan. Kung ang mga taong nagsasabing sila ay hindi masaya ay pupunta sa mga ospital, mabilis nilang mauunawaan kung gaano kalaki ang kanilang biyaya. Nakalimutan nating magpasalamat. Sa lahat ng ating mga panalangin, habang sinasabi ang "Astaghfirullah" at "Alhamdulillah," sinasabi rin natin ang "Paumanhin," "Salamat, Diyos." Siyempre, ang pag-uulit ng mga kabisadong pariralang ito ay nagiging walang kabuluhan. Kinakailangang ulitin ang mga ito hindi tulad ng isang loro, nang hindi nauunawaan ang kanilang diwa, kundi tunay na nalalaman ang kanilang kahulugan. Siyempre, dapat mataas ang ating mga pangarap, siyempre dapat tayong maghangad ng mas maganda, ngunit dapat din tayong magpasalamat. Hindi na tayo nagpapasalamat at hindi kuntento sa kung ano ang mayroon tayo. Binibili natin ang bahay na pinapangarap natin sa loob ng maraming taon, ngunit sa sandaling mabili natin ito, nawawala ang ating pananabik. Agad na nawawalan ng kahulugan ang lahat.
Ang konsumerismo ang nagtutulak sa mga tao na gumastos nang higit pa araw-araw. Hindi dapat makalimutan ng mga tao ang kanilang sariling panloob na damdamin. Kapag nawala na ang puntong iyon, wala nang pagbabalik; nagsisimula tayong magnais nang walang katapusan, nagiging walang kabusugan. Nagiging parang trak tayo na nawalan ng preno. Kailangan nating huminahon nang kaunti. Kailangan nating huminto at magmasid. Dito nagsisimula ang kamalayan. Dapat nating tingnan kung ano ang mayroon tayo. Nag-panic tayo, iniisip, "Malusog ako, may pamilya ako, maganda ang karera ko... Pero mas marami ang kaibigan ko, mas kaunti ang akin!" Ikinukumpara natin ang ating sarili, ang ating kagandahan, sa ibang larawan, sa ibang tao. Ikinukumpara natin ang ating hitsura, ang ating bahay, ang ating kotse, ang mga alahas na suot natin, maging ang ating mga anak. Sa pamamagitan lamang ng paghihinahon natin malalaman ang buhay. Hindi natin ito dapat kalimutan. Upang maiwasan ang pagsasabi ng mga taon pagkatapos, "Bakit hindi ko pinahahalagahan ang kung ano ang mayroon ako?", dapat nating palayain ang ating mga sarili mula sa mga ambisyon na nagtutulak sa atin na mawalan ng kontrol. Madalas tayong makakatagpo ng mga taong malulusog, galing sa mabubuting pamilya, may matagumpay na karera, at nagtapos sa magagandang paaralan, ngunit dahil sa pagtingin lamang sa baso na kalahating walang laman, ay ginagawang problema ang kanilang buhay dahil sa kanilang labis na timbang. May kaunting espasyo pa sa ibabaw ng baso, ano kaya? Walang taong perpekto. At paano nga ba magiging perpekto ang lahat?
Mauunawaan natin ang kahulugan ng buhay kapag nararamdaman natin ang mga ibong lumilipad, ang mga kaluskos ng mga dahon, at ang pagsikat ng araw sa umaga. Simulan nating gamitin ang ating limang pandama nang mas may kamalayan at pansinin ang buhay na dumadaloy sa atin. Hindi tayo naparito sa mundong ito para lamang magtrabaho at kumita ng pera. Ang tagumpay ay tiyak na maganda. Ngunit dapat mong isipin ang buhay bilang isang paglalakbay, at tamasahin ang paglalakbay na iyon. Isipin ang isang biyahe sa bus. Kung ipipikit mo ang iyong mga mata sa buong paglalakbay at ididilat mo lamang ang mga ito kapag narating mo na ang huling hintuan, ang buong biyahe ay magiging walang kabuluhan. Huwag maglakbay nang walang kabuluhan; tamasahin ito.
Ang tanging pagkakaiba ng mga masaya at mga hindi masaya ay nasa "paggawa." Hindi natin dapat ikumpara ang ating mga sarili, dapat tayong maging mapagpasalamat, huminahon, at maglaan ng ilang sandali upang suriin ang ating mga sarili. Dapat nating maitanong sa ating sarili, "Ano ang nangyayari sa buhay ko ngayon?" Ang pinakamalaking sanhi ng kalungkutan ay ang hindi pagiging mulat sa kung anong mayroon tayo. Kung hindi tayo magpapakita ng pasasalamat, ang sansinukob ay hindi magbibigay sa atin ng mga bagay na dapat nating ipagpasalamat. Kung hindi mo ito pahahalagahan, pasalamatan, o ipahayag ang iyong pasasalamat, bibigyan ka nito ng mga pangyayaring hindi mo pahahalagahan o matatanggap ang nararapat sa iyo. "Ang sansinukob ay parang salamin. Ibinabalik nito sa iyo kung ano ka."
Tayo ay mga panauhin sa sansinukob na ito; naparito tayo at dapat tayong magpasalamat sa mga biyayang ipinagkaloob sa atin. Tulad ng pagpapasalamat natin sa isang tao kapag may iniaalok sila sa atin sa kanilang tahanan, dapat din tayong magpasalamat sa mga biyayang ibinibigay sa atin ng sansinukob. Habang mas nagpapasalamat tayo, mas maraming bagay ang dapat nating ipagpasalamat!