ยิ่งเราแสดงความขอบคุณมากเท่าไร ก็ยิ่งมีสิ่งต่าง ๆ ที่เราควรขอบคุณมากขึ้นเท่านั้น

คุณไม่สามารถมีความสุขได้หากไม่พอใจกับสถานการณ์ของตัวเอง คุณไม่สามารถมีความสุขได้หากไม่ตระหนักถึงสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ น่าเสียดายที่หลายคนกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักพอ ไม่เคยรู้สึกพอใจเลย แน่นอนว่า การต้องการสิ่งที่ดีกว่าหรือสวยงามกว่าอยู่เสมอไม่ใช่เรื่องผิด แต่ก่อนอื่น ขอให้เราหยุดคิดสักครู่เพื่อสงบใจและมองดูความโชคดีที่เรามีอยู่ พรที่สำคัญที่สุดของเราคือสุขภาพที่ดี มีคนมากมายรอบตัวเราที่สูญเสียสุขภาพไปแล้ว หากผู้ที่บอกว่าตัวเองไม่มีความสุขได้ไปเยี่ยมโรงพยาบาลสักครั้ง พวกเขาก็จะตระหนักได้ทันทีว่าตนเองมีพรอันล้ำค่าอยู่ในมือ เราได้ลืมวิธีแสดงความขอบคุณไปแล้ว ในทุกคำอธิษฐานของเรา เมื่อเราพูดว่า ‘estağfurullah’ และ ‘elhamdülillah’ เรากำลังกล่าวว่า ‘ฉันขออภัย’ และ ‘ขอบคุณ อัลลอฮ์’ แน่นอนว่า หากเราพูดคำเหล่านี้ซ้ำๆ อย่างเป็นคำท่องจำ มันจะสูญเสียความหมายไป เราต้องพูดคำเหล่านี้ไม่ใช่เหมือนนกแก้ว ที่ไม่เข้าใจแก่นแท้ของมัน แต่ต้องพูดด้วยความตระหนักรู้อย่างแท้จริงถึงความหมายของมัน แน่นอนว่าความปรารถนาของเราควรสูงส่ง; แน่นอนว่าเราควรพยายามเพื่อสิ่งที่ดีกว่า แต่ในขณะเดียวกัน เราต้องแสดงความขอบคุณด้วย เราไม่แสดงความขอบคุณอีกต่อไป และก็ไม่พอใจกับสิ่งที่เรามี เราซื้อบ้านที่ฝันมานานหลายปี แต่ทันทีที่ซื้อได้ ความตื่นเต้นก็หายไปทันที ทุกสิ่งทุกอย่างสูญเสียความหมายไปเกือบจะทันที    

ความคลั่งไคล้ในการบริโภคกำลังผลักดันให้ผู้คนใช้จ่ายมากขึ้นทุกวัน ผู้คนต้องไม่สูญเสียการติดต่อกับความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง เมื่อเราข้ามเส้นนั้นไปแล้ว ก็ไม่มีทางกลับได้อีก เราเริ่มต้องการสิ่งต่าง ๆ อย่างไม่มีขีดจำกัด และกลายเป็นคนที่ไม่เคยพอใจ เราจึงเหมือนรถบรรทุกที่ระบบเบรกเสีย เราต้องสงบใจลงสักหน่อย เราต้องหยุดและสังเกต นี่คือจุดเริ่มต้นของการมีสติ เราต้องมองดูว่าเรามีอะไรอยู่จริง ๆ เรามักตื่นตระหนกและคิดว่า ‘ฉันสุขภาพดี มีครอบครัว อาชีพการงานไปได้ดี… แต่เพื่อนฉันมีมากกว่า ส่วนฉันมีน้อยกว่า!’ เราเปรียบเทียบตัวเองและความงามของตัวเองกับภาพอื่น ๆ กับคนอื่น เราเปรียบเทียบรูปร่างหน้าตา บ้าน รถยนต์ เครื่องประดับที่สวมใส่ และแม้กระทั่งลูกๆ ของเรา แต่หากเราสงบใจลง เราจะสามารถชื่นชมชีวิตได้อย่างแท้จริง เราต้องไม่ลืมเรื่องนี้เด็ดขาด เพื่อหลีกเลี่ยงการพูดในอีกหลายปีข้างหน้าว่า “ทำไมฉันไม่ตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งที่ฉันมี?” เราต้องปลดปล่อยตัวเองจากความโลภที่ทำให้เราสูญเสียการควบคุม เรามักพบเห็นคนที่มีครอบครัวที่แข็งแรงและมีความสุข มีอาชีพการงานที่ประสบความสำเร็จ และสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่กลับทำให้ชีวิตตัวเองกลายเป็นปัญหาเพียงเพราะน้ำหนักตัวที่เกินมาตรฐาน โดยมองแก้วน้ำว่า “ครึ่งว่าง” ยังมีพื้นที่ว่างเล็กน้อยอยู่ด้านบนของแก้ว — แล้วไงล่ะ? ไม่มีใครสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว นอกจากนี้ สิ่งใดจะสมบูรณ์แบบได้จริงหรือ?

เมื่อเรารู้สึกถึงเสียงนกบิน เสียงใบไม้สั่นไหว และแสงอาทิตย์ที่ขึ้นในยามเช้า เราจึงสามารถเข้าใจความหมายของชีวิตได้ มาเริ่มใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเราอย่างมีสติมากขึ้น และเริ่มสังเกตชีวิตที่ไหลผ่านเราไปเถอะ เราไม่ได้มาสู่โลกนี้เพียงเพื่อทำงานและหาเงินเท่านั้น แน่นอนว่าความสำเร็จเป็นสิ่งที่น่าพอใจ แต่หากคุณมองชีวิตเหมือนการเดินทาง คุณก็จะเพลิดเพลินกับการเดินทางนั้น ลองคิดถึงการเดินทางด้วยรถบัสดูสิ หากคุณปิดตาตลอดการเดินทางและเปิดตาขึ้นเพียงเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง การเดินทางทั้งหมดก็จะกลายเป็นความสูญเปล่า อย่าเดินทางอย่างสูญเปล่า; จงเพลิดเพลินกับการเดินทางนั้น

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างผู้ที่มีความสุขกับผู้ที่ไม่มีความสุขอยู่ที่ ‘การลงมือทำ’ เราไม่ควรเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น แต่ควรรู้สึกขอบคุณ เรียนรู้ที่จะสงบใจและหยุดพักสักครู่ เพื่อใช้เวลาทบทวนตัวเอง เราควรถามตัวเองว่า ‘ชีวิตของฉันกำลังเกิดอะไรขึ้นในขณะนี้?’ สาเหตุหลักของความไม่สุขคือการไม่ตระหนักถึงสิ่งที่เรามีอยู่แล้ว หากเราไม่แสดงความขอบคุณ จักรวาลก็จะไม่มอบสิ่งต่าง ๆ ที่เราสามารถรู้สึกขอบคุณได้ให้กับเรา หากคุณไม่เห็นคุณค่า ไม่ขอบคุณ หรือไม่แสดงความขอบคุณ จักรวาลก็จะตอบแทนคุณด้วยสถานการณ์ที่คุณจะไม่ได้รับการเห็นคุณค่า และจะไม่ได้รับสิ่งที่คุณสมควรได้รับ ‘จักรวาลนั้นเหมือนกระจก มันจะสะท้อนสิ่งที่คุณเป็นกลับคืนมาให้คุณ’

เราเป็นแขกในจักรวาลนี้; เราได้มาที่นี่และต้องแสดงความขอบคุณต่อพรที่จักรวาลได้ประทานให้เรา เช่นเดียวกับที่เราจะกล่าวคำว่า “ขอบคุณ” เมื่อได้รับของต้อนรับในฐานะแขกในบ้านของผู้อื่น เราจึงต้องแสดงความขอบคุณต่อพรที่จักรวาลได้ประทานให้เราเช่นกัน; เราต้องรู้สึกขอบคุณ ยิ่งเราแสดงความขอบคุณมากเท่าไร ก็ยิ่งมีสิ่งที่น่าขอบคุณมากขึ้นเท่านั้น!