عمومی
اگر از وضعیت خود راضی نباشید، نمی‌توانید خوشحال باشید. اگر از داشته‌هایتان آگاه نباشید، نمی‌توانید خوشحال باشید. متأسفانه، بسیاری از مردم سیری‌ناپذیر شده‌اند و هرگز راضی نمی‌شوند. البته، اشتباه نیست که همیشه چیزی بهتر، چیزی زیباتر بخواهیم. اما اول، بیایید آرام باشیم و به نعمت‌هایی که داریم نگاه کنیم. مهم‌ترین نعمت، سلامتی ماست. همه ما افراد زیادی را می‌شناسیم که سلامتی خود را از دست داده‌اند. اگر افرادی که می‌گویند ناراضی هستند به بیمارستان‌ها مراجعه کنند، به سرعت می‌فهمند که چه نعمتی دارند. ما فراموش کرده‌ایم که سپاسگزار باشیم. در تمام نمازهایمان، ضمن گفتن «استغفرالله» و «الحمدالله»، «متاسفم»، «خدایا شکرت» را نیز می‌گوییم. البته تکرار این عبارات حفظ شده بی‌معنی می‌شود. لازم است آنها را نه مانند طوطی، بدون درک اصل آنها، بلکه واقعاً با آگاهی از معنای آنها تکرار کنیم. البته، رویاهای ما باید بلند باشند، البته باید چیزی بهتر بخواهیم، اما باید سپاسگزار نیز باشیم. ما دیگر سپاسگزار نیستیم و از آنچه داریم راضی نیستیم. خانه‌ای را که سال‌ها آرزویش را داشتیم، می‌خریم، اما به محض خرید، هیجانمان را از دست می‌دهیم. همه چیز فوراً معنای خود را از دست می‌دهد.
مصرف‌گرایی مردم را به سمت خرج کردن بیشتر و بیشتر در هر روز سوق می‌دهد. مردم نباید احساسات درونی خود را از دست بدهند. وقتی این نقطه از دست برود، دیگر راه برگشتی وجود ندارد؛ ما شروع به خواستن بی‌پایان می‌کنیم و سیری‌ناپذیر می‌شویم. ما مانند کامیونی می‌شویم که ترمزهایش از کار افتاده است. باید کمی آرام شویم. باید بایستیم و مشاهده کنیم. آگاهی از اینجا شروع می‌شود. ما باید به آنچه داریم نگاه کنیم. ما وحشت می‌کنیم و فکر می‌کنیم: "من سالم هستم، خانواده دارم، شغلم خوب است... اما دوستم بیشتر دارد، من کمتر!" ما خودمان را، زیبایی‌مان را، با عکس دیگری، شخص دیگری مقایسه می‌کنیم. ظاهرمان، خانه‌مان، ماشینمان، جواهراتی که استفاده می‌کنیم، حتی فرزندانمان را مقایسه می‌کنیم. تنها با آرام شدن می‌توانیم از زندگی آگاه شویم. هرگز نباید این را فراموش کنیم. برای اینکه سال‌ها بعد نگوییم: "چرا قدر آنچه را که داشتم ندانستم؟"، باید خود را از جاه‌طلبی‌هایی که ما را از کنترل خارج می‌کنند، رها کنیم. ما اغلب با افرادی روبرو می‌شویم که سالم هستند، از خانواده‌های خوبی هستند، شغل‌های موفقی دارند و از مدارس خوبی فارغ‌التحصیل شده‌اند، اما با نگاه کردن به نیمه خالی لیوان، به دلیل وزن اضافی خود، زندگی خود را به یک مشکل تبدیل می‌کنند. کمی فضای خالی در بالای لیوان باقی مانده است، خب که چی؟ هیچ‌کس کامل نیست. و اصلاً چطور ممکن است همه چیز کامل باشد؟
ما می‌توانیم معنای زندگی را زمانی درک کنیم که پرواز پرندگان، خش‌خش برگ‌ها و طلوع خورشید در صبح را حس کنیم. بیایید کمی آگاهانه‌تر از حواس پنج‌گانه خود استفاده کنیم و به جریان زندگی که از کنارمان می‌گذرد توجه کنیم. ما فقط برای کار کردن و پول درآوردن به این دنیا نیامده‌ایم. موفقیت مطمئناً خوب است. اما باید زندگی را به عنوان یک سفر در نظر بگیرید و از آن سفر لذت ببرید. یک سفر با اتوبوس را تصور کنید. اگر در طول سفر چشمان خود را ببندید و فقط وقتی به ایستگاه آخر می‌رسید آنها را باز کنید، کل سفر بیهوده خواهد بود. بیهوده سفر نکنید؛ از آن لذت ببرید.
تنها تفاوت بین کسانی که خوشحال هستند و کسانی که ناراحت هستند در «انجام دادن» نهفته است. ما نباید خودمان را مقایسه کنیم، باید سپاسگزار باشیم، آرام باشیم و لحظه‌ای به خودمان نگاه کنیم. باید بتوانیم از خودمان بپرسیم: «الان در زندگی من چه اتفاقی می‌افتد؟» بزرگترین علت ناراحتی، عدم آگاهی از داشته‌هایمان است. اگر سپاسگزاری نکنیم، جهان هستی چیزهایی را که باید بابت آنها سپاسگزار باشیم به ما نمی‌دهد. اگر قدر آن را ندانید، از آن تشکر نکنید یا قدردانی خود را ابراز نکنید، رویدادهایی را برای شما رقم می‌زند که قدر آنها را نخواهید دانست یا آنچه را که شایسته آن هستید دریافت نخواهید کرد. «جهان هستی مانند آینه است. آنچه را که هستید به شما بازمی‌گرداند.»
ما در این جهان هستی مهمان هستیم؛ ما به اینجا آمده‌ایم و باید قدردان نعمت‌هایی باشیم که به ما داده شده است. همانطور که وقتی کسی در خانه‌اش به ما چیزی می‌دهد از او تشکر می‌کنیم، باید قدردان نعمت‌هایی که جهان هستی به ما می‌دهد نیز باشیم. هر چه بیشتر قدردان باشیم، چیزهای بیشتری برای شکرگزاری داریم!