تغییر زندگی، داشتن یک زندگی آرام‌تر، موفق‌تر و رضایت‌بخش‌تر، آرزوی مشترک همه ماست. با این حال، اکثر ما این تغییر را در دنیای بیرون، در شرایط یا در افراد دیگر جستجو می‌کنیم. نزدیک به ۴۰ سال است که من در مورد چگونگی آموزش ذهن خود فکر می‌کنم، تحقیق می‌کنم و دانش خود را به کار می‌گیرم. در پایان این سفر طولانی، به نقطه‌ای رسیده‌ام که کلید تغییر زندگی را با یک مفهوم واحد توضیح می‌دهم: فرامین ذهنی.

تغییر نه با شرایط بیرونی، بلکه با تغییر دستوراتی که به مغزتان می‌دهید آغاز می‌شود. این تحول درونی بر بقیه زندگی شما تأثیر می‌گذارد.

پتانسیلی که درون مغز وجود دارد

در شلوغی و هیاهوی زندگی روزمره، ما تمایل داریم فکر کنیم که عوامل خارجی ما را محدود می‌کنند. با این حال، چیزی که واقعاً باید روی آن تمرکز کنیم، پتانسیلی است که از قبل در مغز وجود دارد. من به عنوان محققی که در مورد آموزش ذهن خود فکر می‌کنم، بسیاری از تولیدات و فیلم‌های محبوب در مورد پتانسیل ذهنی را تماشا کرده‌ام. اما آنچه در این فرآیند مرا تحت تأثیر قرار داد، هرگز یک قرص جادویی یا یک تقویت مصنوعی از بیرون نبود. آنچه واقعاً مرا تحت تأثیر قرار داد، پتانسیل عظیم و خالصی بود که از قبل در مغز انسان وجود دارد و فرد با آن متولد می‌شود.

ذهن انسان مانند اقیانوسی پهناور است که منتظر کاوش است؛ ما اغلب تنها از بخش کوچکی از قدرت آن استفاده می‌کنیم. راه‌حل‌های مشکلاتی که با آنها روبرو می‌شوید، خلاقیت و تاب‌آوری شما، معجزه‌ای از دنیای بیرون نیستند، بلکه از قبل در اعماق ذهن شما وجود دارند. لحظه‌ای که جستجوی خود را برای یافتن ناجی در دنیای بیرون متوقف می‌کنید، روند بیدار کردن آن قدرت پنهان درون شما آغاز می‌شود.

اول در ذهن تغییر ایجاد کن، بعد در زندگی

تغییر پایدار از بیرون به درون اتفاق نمی‌افتد، بلکه از ذهن به زندگی منتقل می‌شود. به یاد داشته باشید که یک فرد ابتدا در ذهن خود و سپس در زندگی‌اش متحول می‌شود. هیچ موفقیتی نمی‌تواند در دنیای بیرون پایدار باشد، مگر اینکه از درون متقاعد شده باشید و در ذهن خود پرورش یافته و بالغ شده باشید. وقتی شروع به آموزش پتانسیل موجود در مغز خود با دستورات درست می‌کنید، این موج درونی در رفتار، تصمیمات و روابط شما منعکس می‌شود.

خودتان را صرفاً بر اساس اشتباهات یا کاستی‌های گذشته‌تان قضاوت نکنید؛ در درون شما نسخه‌ای فوق‌العاده از خودتان نهفته است که منتظر است با دستورات درست آزاد شود. اگر می‌خواهید زندگی‌تان را تغییر دهید، ابتدا باید آن دستورات نامرئی را که به مغزتان می‌دهید، کاملاً اصلاح کنید.

سنگین‌ترین باری که در سفر زندگی حمل می‌کنیم، برداشت ما از خودمان است. دیوارهایی که در ذهن خود در مورد اینکه چه کسی هستیم، چه می‌توانیم به دست آوریم یا چه کاری را هرگز نمی‌توانیم انجام دهیم، می‌سازیم، از همه موانع دنیای بیرون قوی‌تر هستند. من شاهد هزاران داستان انسانی بوده‌ام و هر بار با یک حقیقت تکان‌دهنده روبرو شده‌ام: برداشت یک فرد از خودش همیشه تمام حقیقت را منعکس نمی‌کند. گاهی اوقات، وقتی به خودمان نگاه می‌کنیم، فقط کاستی‌ها، اشتباهات و جاهایی را که هنوز به آنها نرسیده‌ایم می‌بینیم. با این حال، این دیدگاه مانند این است که فقط به یک اتاق کوچک و تاریک در یک کاخ وسیع نگاه کنیم و کل کاخ را ویرانه اعلام کنیم. اگر هر بار که به آینه نگاه می‌کنید، نقص‌های خود را بشمارید، در دام توهم بزرگی می‌افتید که ذهنتان با شما بازی می‌کند.

می‌تواند بزرگترین نیروی فردا باشد

یکی از بزرگترین رازهای زندگی این است: انسان‌ها موجودات پویایی هستند که دائماً در زمان و مکان در حال تغییر و تحولند. ویژگی‌ای که امروز آن را به عنوان یک نقص، ضعف یا چیزی که دست کم می‌گیرید، درک می‌کنید، می‌تواند در زمان و مکان مناسب به یکی از بزرگترین نقاط قوت شما تبدیل شود.

برای مثال، ممکن است خودتان را به دلیل داشتن قلبی بسیار حساس، ضعیف بدانید؛ با این حال، روزی به لطف همین حساسیت، ممکن است ارتباطاتی با عمق بی‌نظیر ایجاد کنید و به رهبری فوق‌العاده یا دوستی بی‌نظیر تبدیل شوید. امروز، ممکن است از خودتان به خاطر کندی حرکت کردن به دلیل توجه بیش از حد به جزئیات انتقاد کنید؛ اما فردا، همین توجه به جزئیات ممکن است به قوی‌ترین دارایی شما تبدیل شود و شما را به بی‌نقص بودن در بزرگترین پروژه زندگی‌تان برساند. نکته مهم این است که مواد درون خود را رد نکنید، بلکه بدانید که چگونه آن را با دستورات ذهنی پردازش کنید. یک الماس خام ممکن است در نگاه اول فقط یک سنگ معمولی به نظر برسد. چیزی که آن را ارزشمند می‌کند، پردازش شدن در زاویه مناسب است. شما نیز باید یاد بگیرید که خودتان را در زاویه مناسب در ذهن خود پردازش کنید.

در انتظار آشکار شدن

خودت را صرفاً بر اساس خودِ فعلی‌ات قضاوت نکن. نسخه‌ی دیگری از تو در درونت وجود دارد، نسخه‌ی دیگری که هنوز او را ملاقات نکرده‌ای. آن نسخه کسی است که بر ترس‌هایش غلبه کرده، اعتماد به نفس دارد، می‌داند چه می‌خواهد، از بار گذشته رها شده و بر قوای ذهنی خود مسلط است. آن شخص خیلی دور نیست؛ او همین جا درون توست، منتظر آشکار شدن.

وقتی دانه‌ای را در خاک می‌کارید، فقط به آن در وضعیت خشک و کوچک فعلی‌اش نگاه نمی‌کنید و نمی‌گویید: «هیچ چیز از این حاصل نمی‌شود.» شما می‌دانید که وقتی با خاک مناسب، آب مناسب و نور خورشید مناسب روبرو شود، پتانسیل آن درخت بلوط عظیم درونش آزاد خواهد شد. ذهن انسان نیز اینگونه است. اگر خودتان را فقط با رکود فعلی، ترس‌های فعلی یا وضعیت اقتصادی و اجتماعی فعلی‌تان قضاوت کنید، در حق آن درخت بلوط درونتان بی‌انصافی می‌کنید.

تحول با تغییر دیدگاه شما نسبت به خودتان آغاز می‌شود. وقتی تصمیم می‌گیرید با شفقت به خودتان نزدیک شوید، اشتباهات خود را به عنوان تجربه ببینید و از همه مهم‌تر، به مغز خود دستورات جدید، قدرتمند و سازنده بدهید، آن نسخه پنهان از خودتان به تدریج پدیدار می‌شود. همانطور که به خودتان ایمان دارید و پتانسیل عظیم ذهن خود را پرورش می‌دهید، زندگی درهای شگفت‌انگیزی را برای شما باز می‌کند که با آن نسخه جدید از خودتان هماهنگ هستند.

اعتیاد، در یک کلمه، ضعف است. این ناتوانی در کنترل اراده خود، از کار انداختن کامل مکانیسم‌های تصمیم‌گیری است. امروزه بسیاری از مردم طوری زندگی می‌کنند که انگار در حالت خودکار هستند. برخی به رسانه‌های اجتماعی، برخی به افراد و برخی به صفحه تلویزیون معتاد هستند...

رسانه‌های اجتماعی، به ویژه، مانند آهنربا عمل می‌کنند و افراد را به سمت خود جذب می‌کنند. الگوریتمی در کار است که به طرز نامحسوسی شما را به دام می‌اندازد؛ این الگوریتم بهتر از خودتان می‌داند چه چیزی را دوست دارید. به عنوان مثال، یک ویدیو در تیک تاک ظاهر می‌شود و شما فقط چند ثانیه آن را تماشا می‌کنید؛ محکوم به فنا هستید! الگوریتم شما را با گزینه‌هایی از همان نوع که دوست دارید بمباران می‌کند. شما جستجو می‌کنید و سه ساعت گذشته است!

از شما می‌پرسم: در سه ساعت چه چیزی می‌توانستید تولید کنید؟ با این حال، وقتی به گذشته نگاه می‌کنید، مطلقاً هیچ چیزی نمی‌بینید. از خودتان می‌پرسید: «در آن سه ساعت چه چیزی یاد گرفتم؟» هیچ چیز! کاملاً وقت تلف شده. البته، می‌توان از رسانه‌های اجتماعی به طور مثبت استفاده کرد؛ می‌تواند یک ابزار ارتباطی باشد. اما اگر صرفاً برای وقت‌کشی استفاده شود، به نظر من، این اعتیاد است.

بگذار هیچ هدفی در هستی نباشد.

نیاز به ارتباط نه تنها با فناوری، بلکه با افراد نیز جایگاه بزرگی در زندگی ما دارد. افراد طوری وابسته می‌شوند که گویی تنها هدف زندگی‌شان آن شخص است. احساس وابستگی به کسی در واقع نشان دهنده یک خلأ درونی است. از آنجا که فرد در درون خود ناراضی است، معتقد است که وقتی آن شخص به او زنگ می‌زند یا پیامک می‌دهد، خوشحال خواهد شد.

لحظه‌ای که به طرف مقابل این پیام را می‌رسانید که «من نمی‌توانم با کس دیگری باشم، من به تو وابسته‌ام»، آن شخص را از دست می‌دهید. زیرا افکار همیشه به واقعیت تبدیل می‌شوند. تا زمانی که از این بترسید که «آیا او را از دست خواهم داد؟» مغز شما این فقدان را به واقعیت تبدیل می‌کند. شما ابتدا باید خودتان را دوست داشته باشید، مانند خودتان کامل باشید. وقتی به خودتان احترام می‌گذارید و باور دارید که کامل هستید، طرف مقابل به شما احترام می‌گذارد و نمی‌خواهد شما را ترک کند.

ضمیر ناخودآگاه خود را مانند زباله پر نکنید.

همین امر در مورد اعتیاد به تلویزیون نیز صادق است. وقتی جلوی تلویزیون می‌نشینید، چیزی را انتخاب نمی‌کنید؛ هر چیزی را که به شما ارائه می‌دهند تماشا می‌کنید. خیره شدن بی‌هدف به صفحه نمایش، فرد را هیپنوتیزم می‌کند.

تلویزیون یا رسانه‌های اجتماعی اساساً فرار از واقعیت هستند. وقتی مردم با مشکلات اقتصادی، اجتماعی یا خانوادگی روبرو می‌شوند، غرق در صفحه نمایش می‌شوند و همه چیز را فراموش می‌کنند. با این حال، این مشکلات را حل نمی‌کند، بلکه فقط آنها را به تعویق می‌اندازد. اگر با آنها روبرو شوید و به دنبال راه‌حل باشید، شادتر خواهید بود. ما باید تماشای تلویزیون را به یک زمان خاص محدود کنیم.

بعضی‌ها از صبح تا شب اخبار تکراری تماشا می‌کنند. برای اینکه چیزی ارزش خبری داشته باشد، باید ۹۰ درصد منفی باشد. تلویزیون را روشن می‌گذارید و ناخودآگاهتان را مثل زباله با آن منفی‌نگری پر می‌کنید. این یک اعتیاد است؛ روانشناسی شما را خراب می‌کند.

ما ممکن است چیزهایی را آرزو کنیم. همانطور که ما برنامه‌هایی داریم، جهان هستی نیز چنین برنامه‌هایی دارد. برای مثال، ممکن است بخواهیم در حرفه خود پیشرفت کنیم، در حرفه خود ترقی کنیم. گاهی اوقات، هر چیزی که می‌خواهیم در همان لحظه‌ای که می‌خواهیم اتفاق نمی‌افتد. نباید فوراً فقدان چیزهایی را که می‌خواهیم به عنوان چیزی منفی تفسیر کنیم.

بی‌صبری می‌تواند مانع از برداشتن گام‌های موفقیت‌آمیز ما شود. ما نباید مسیر رسیدن به اهدافمان را با نظرات منفی مانند «جهان هستی مرا دوست ندارد» یا «خدا مرا دوست ندارد» ببندیم. ما برنامه‌هایی داریم، اما جهان هستی نیز برنامه‌ای دارد. برنامه‌ی جهان هستی ایده‌آل‌ترین برنامه است. وقتی از منظری وسیع‌تر به گذشته نگاه می‌کنیم، می‌توانیم درک کنیم که زمان‌بندی برخی رویدادها یا حتی اتفاق نیفتادن آنها در نهایت به نفع ما بوده است. برای هر چیزی که در ابتدا آن را بد تفسیر کردیم، بعداً می‌توانیم بگوییم: «خوب شد که اتفاق نیفتاد.»

به نقشه‌های کائنات اعتماد کنید

کائنات همیشه ایده‌آل‌ترین برنامه را برای ما خلق می‌کند، حتی اگر در آن لحظه متوجه آن نباشیم. ممکن است بارها از کائنات درخواست همسر، شغل یا فرزند ایده‌آل کرده باشیم. گاهی اوقات، وقتی درخواست همسر کرده‌ایم، شغلی پیش آمده یا برعکس. کائنات همیشه بهتر از خودمان می‌داند چه چیزی برای ما بهتر است. گاهی اوقات، آنچه ما درخواست می‌کنیم، در آن لحظه برای ما بهترین نیست یا چیزی نیست که ما را به جلو سوق دهد. به همین دلیل است که باید به برنامه کائنات اعتماد کنیم.

همه چیز راه خودش را پیدا خواهد کرد. آنچه در آن لحظه برای شما اتفاق می‌افتد، برای رشد شماست. برای بهبود خودتان است. اگر درست نشد، بگویید "به من ربطی ندارد." قطعاً درست خواهد شد. حتی اگر باز هم درست نشد، مطمئن باشید که کائنات برنامه‌ی بهتری برای شما دارد. با آرامش و صبر، به خودتان و برنامه‌های کائنات اعتماد کنید.

بسیار مهم است که از خواسته‌های خودخواهانه و نگرش‌های «من، من، من» دوری کنید. درخواست چیزی که به نفع همه باشد، احتمال برآورده شدن آرزوی شما را افزایش می‌دهد. کائنات بیشتر از آنچه درخواست می‌کنید به شما خواهد داد.

همه ما واکنش‌های خودکار، عادت‌هایی از دوران کودکی و تعصباتی در زندگی خود داریم. فرض کنید شما غذای خاصی را دوست ندارید. این تصمیمی نیست که در لحظه بگیرید؛ بلکه نتیجه تعصبات یا تجربیاتی است که از دوران کودکی در شما ریشه دوانده است. عواملی مانند تربیت، ساختار خانواده و محیط، همگی بر تصمیم شما در آن لحظه تأثیر می‌گذارند.

برای برنامه‌ریزی ذهن ناخودآگاه خود مطابق با خواسته‌ها، قضاوت‌ها و اهداف فعلی‌مان، ابتدا باید یاد بگیریم که چگونه به آن دسترسی پیدا کنیم. راه برنامه‌ریزی ذهن ناخودآگاه ما از طریق «امواج مغزی» است. فعالیت الکتریکی مداومی در مغز وجود دارد و یک دستگاه EEG این فعالیت الکتریکی را ثبت می‌کند. الگوی فعالیت الکتریکی نورون‌های ثبت شده «امواج مغزی» نامیده می‌شود. اساساً چهار موج در مغز ما وجود دارد:

امواج بتا: امواج بتا ۱۵ تا ۴۰ هرتز در ثانیه هستند. آنها حالت بیداری و هوشیاری کامل را نشان می‌دهند. این امواج در حالت‌های هوشیاری بالا و در طول احساسات شدید مانند عصبانیت، ترس و هیجان مشاهده می‌شوند.

امواج آلفا: امواج آلفا ۹ تا ۱۴ هرتز در ثانیه هستند. آنها حالت بسیار آرام اما هوشیار را نشان می‌دهند. این امواج در مغز در حالت‌هایی مانند مدیتیشن و آرامش عمیق مشاهده می‌شوند.

امواج تتا: امواج تتا در حالت‌های ذهن ناخودآگاه مشاهده می‌شوند. فرکانس آنها ۵-۸ هرتز در ثانیه است. آنها با خواب‌آلودگی، بی‌حالی و مراحل اولیه خواب مرتبط هستند. این امواج همچنین می‌توانند در طول هیپنوتیزم عمیق تشخیص داده شوند.

امواج دلتا: امواج دلتا ۱.۵ تا ۴ هرتز در ثانیه هستند. آنها حالت خواب عمیق مغز را نشان می‌دهند.

وقتی مغز در حالت «بتا» است، فرد کاملاً بیدار است. ما این را «وضعیت هوشیاری» می‌نامیم. ما فکر می‌کنیم، صحبت می‌کنیم، تصمیم می‌گیریم، مشکلات را حل می‌کنیم، برنامه‌ریزی می‌کنیم، اقدام می‌کنیم... به طور خلاصه، این حالت ذهنی است که ما بیشتر در طول زندگی روزمره در آن هستیم. برای کاشت تصاویر جدید در ناخودآگاه خود و متقاعد کردن آن، مغز باید در فرکانس «آلفا» باشد؛ بدن کاملاً آرام است، اما مغز درست قبل از خواب در حالت است. از طریق جلسات مدیتیشن، می‌توانیم بدن خود را آرام کنیم و مغز خود را با فرکانس آلفا تنظیم کنیم. در فرکانس آلفا، ذهن هوشیار ما که به عنوان «محافظ» مغز عمل می‌کند، می‌تواند غیرفعال شود. بنابراین، می‌توانیم تصاویر مورد نظر خود را در ناخودآگاه خود کاشت و برنامه‌های جدید را بارگذاری کنیم. لحظه‌ای که می‌گوییم: «بگذار با خودم فکر کنم، باید فکر کنم، بگذار مدتی تنها باشم...» زمان آرام شدن است، لحظه‌ای که برای ورود به مرحله آلفا به مدیتیشن نیاز داریم.

وقتی نبض ما بالاست، وقتی عصبانی یا خیلی هیجان‌زده‌ایم، نباید تصمیم بگیریم؛ باید آرام باشیم و قبل از تصمیم‌گیری خوب فکر کنیم. چون وقتی نفس عمیق می‌کشیم و آرام می‌شویم، خون بیشتری به مغزمان می‌رسد و می‌توانیم همه چیز را بهتر تجزیه و تحلیل کنیم. اما باید از این لحظات آگاه باشیم و لحظات عصبانیت خود را به خوبی مدیریت کنیم. باید در موقعیت‌های پرخطر خودمان را به درستی هدایت کنیم.

چه کاستی‌هایی در خودتان می‌بینید؟ کمبود اعتماد به نفس، عدم تمرکز یا عادت‌های بدی مثل سیگار کشیدن... می‌توانید همه این‌ها را تغییر دهید. اما باید خودتان این کار را انجام دهید. اول، باید بخواهید. من واقعاً روش‌های دیگری مثل هیپنوتیزم را توصیه نمی‌کنم. فکر می‌کنم رویکرد سالم‌تر این است که با آگاهی طبیعی، از طریق مداخلاتی در ناخودآگاه خود که خودتان انجام می‌دهید، به مسائل نزدیک شوید. می‌توانید خودتان به این هدف برسید.

اشتباهاتی که مرتکب می‌شوید، ناخودآگاه، کم‌کم و بدون اینکه متوجه شوید، انباشته می‌شوند. شما در مدت زمان بسیار کوتاهی متوجه این انباشتگی‌ها نخواهید شد. باید برای یک فرآیند طولانی آماده باشید و با گفتن «من از امروز تغییر می‌کنم» شروع کنید. این کار به تلاشی طاقت‌فرسا نیاز دارد.

رابطه فعلی ما با پول به دوران کودکی‌مان برمی‌گردد. توانایی ما برای کسب درآمد توسط برنامه‌ریزی‌هایی که در کودکی دریافت کرده‌ایم شکل می‌گیرد. افکار، الگوها، پیشنهادهای کلامی، کپی کردن و غیره، به پارامترهای تعیین‌کننده در رابطه ما با پول تبدیل می‌شوند. رابطه ما با پول طبق الگوهای فکری ما شکل می‌گیرد. به‌طورکلی، فرزندان خانواده‌های ثروتمند، به‌جز موارد استثنا، در مشاغلی که انجام می‌دهند از نظر اقتصادی موفق هستند. دلیل این امر این است که گفتمان خانواده‌های آنها همیشه شامل عبارات مثبتی در مورد کسب درآمد است. یک فرد ثروتمند افکار منفی در مورد کسب درآمد فرزندش ندارد.

به طور کلی، خانواده‌های کم‌درآمد یا فقیر، به جز موارد استثنا، از زبان محدودکننده‌ای در مورد رابطه فرزندانشان با پول استفاده می‌کنند. یک فرد تنها در صورتی می‌تواند به موفقیت اقتصادی دست یابد که از محدودیت‌های خانواده خود رها شود. فردی با طرز فکر کمبود و محرومیت فکر می‌کند: «من هزینه‌هایم را پوشش می‌دهم، قبض‌هایم را پرداخت می‌کنم، از خانواده‌ام مراقبت می‌کنم و سپس خوشحال خواهم بود.» به دلیل این طرز فکر، آنها نمی‌توانند از محدودیت‌هایی که تعیین کرده‌اند فراتر روند. با این حال، فردی با طرز فکر ثروت و فراوانی، میلیون‌ها دلار را در نظر می‌گیرد و بنابراین پتانسیل دستیابی به آن را دارد.

الگوهای نقش را انتخاب کنید

ایده اصلی ما در مورد پول باید این باشد: پول ابزاری برای زندگی راحت است. به خودی خود یک هدف نیست و نباید هم باشد. یکی از عواملی که مانع خوشبختی می‌شود، مشکلات اقتصادی است. می‌توانیم پول را مانند سوخت برای یک ماشین در نظر بگیریم. اگر می‌خواهیم ماشین به راحتی حرکت کند و پیشرفت کند، به سوخت کافی نیاز داریم. بنابراین، باید روش‌های خودمان را پیدا کنیم و خودمان را بهبود بخشیم تا پول خوبی به دست آوریم تا سوخت کافی برای زندگی راحت داشته باشیم.

مغز ما به طور متوسط ​​روزانه ۶۰۰۰۰ فکر دریافت می‌کند. اگر بتوانیم این افکار را کنترل و از آنها آگاه شویم، می‌توانیم در بسیاری از زمینه‌های زندگی خود، از جمله امور مربوط به پول، موفق شویم. فردی که خود را از طریق آگاهی از طرز فکر کمبود و محرومیت رها می‌کند، می‌تواند خود را از الگوهای تحمیلی نیز رها کند و رابطه خود را با پول آنطور که می‌خواهد هدایت کند. برای این کار، ممکن است فرد نیاز به انتخاب الگوهای جدید داشته باشد. خواندن زندگینامه افراد موفق اقتصادی، ثروتمند و کارآفرین و دنبال کردن مسیر آنها مفید خواهد بود. به عنوان مثال، دونالد ترامپ فرزند یک خانواده بسیار ثروتمند بود. او میلیاردها دلار داشت. اما خانواده‌اش از نظر اقتصادی ورشکست شدند. با این حال، علیرغم همه چیز، ترامپ در مدت زمان بسیار کوتاهی میلیاردها دلار به دست آورد. زیرا آگاهی او از ثروت، که برای او عادی بود، هرگز از بین نرفت و همیشه فعال بود. ۹۰٪ از جامعه ما تمایل دارند ثروت را به عنوان یک معجزه الهی از بهشت ​​ببینند. ثروتمند شدن سریع رویای بسیاری است. با این حال، اکثر افرادی که در حال حاضر در صدر رتبه‌بندی‌های اقتصادی جهان قرار دارند، از طریق سخت‌کوشی و پشتکار ثروتمند شده‌اند.

باید بهایش را بپردازی.

راه دیگر برای تنظیم رابطه‌مان با پول، داشتن ارتباطی صادقانه با آن است. خودمان را گول نزنیم، پول ابزاری مهم در زندگی انسان است. البته پول ضروری است. یکی از عوامل ضروری برای رفاه فرد است. نباید بگوییم: "من اصلاً پول را دوست ندارم." اگر به کسی بگویید: "من اصلاً تو را دوست ندارم"، آیا او تو را دوست خواهد داشت؟ البته که نه. پس پول هم تو را دوست نخواهد داشت، به سراغت نخواهد آمد. اگر بگویید: "پول برای من مهم نیست"، پول هم به تو اهمیتی نخواهد داد. همچنین عادتی برای تحقیر مفهوم ثروت وجود دارد. این جمله پیام زیر را به مغز می‌فرستد و مغز فکر می‌کند: ثروت بد است، بنابراین من نباید اربابم را ثروتمند کنم. بنابراین، همیشه باید افکار و الگوهای مثبت در مورد پول را در مغز خود القا کنیم. همانطور که وقتی با رفتار مثبت به فردی که با او در تعامل هستید نزدیک می‌شوید، از او نگرش‌های مثبت دریافت می‌کنید، رابطه ما با پول نیز به همین شکل است. ما باید با پول به همان روشی که با مردم ارتباط برقرار می‌کنیم، ارتباط برقرار کنیم. پول، مغزهایی را که افکار منفی در مورد آن دارند، جذب نمی‌کند. شما مثبت‌اندیش خواهید بود. محدودیت‌های بالایی برای پول خواهید داشت. شما باور خواهید کرد که باید برای پول کار کنید. هر شغلی که داشته باشید، آن را بی‌نقص انجام خواهید داد. همانطور که ما عشق و سلامتی را با افکار مثبت جذب می‌کنیم، می‌توانیم پول را نیز جذب کنیم. نباید انتظار داشته باشید که پول از آسمان بیفتد. شما باید بهای آن را بپردازید. آن بها، کار سخت است. نگویید: "ما سخت کار کردیم، اما پول به دست ما نرسید." به یاد داشته باشید، هر چیزی زمان خودش را دارد. برخی افراد، با وجود انجام همه کارها، خیلی دیر با رفاه روبرو می‌شوند. آنها خیلی دیر پول به دست می‌آورند. اما در نهایت، در مقطعی از زندگی خود، می‌توانند به آنچه می‌خواهند برسند. هر چیزی زمان خودش را دارد. کائنات این زمان را تعیین می‌کند. شما باید صبورانه و با اعتماد به نفس منتظر بمانید.

بیماری زمانی ایجاد می‌شود که ارتباط بین ذهن و بدن ناسالم باشد. تشخیص این مشکل ارتباطی بسیار مهم است. با در نظر گرفتن بیماری به عنوان نشانه‌ای از خطا از بدنمان و هدایت آگاهی‌مان به الگوهای فکری در ذهنمان که بیماری را ایجاد می‌کنند، می‌توانیم مشکل را از ریشه حل کنیم.

اگر ۱۰٪ از علل بیماری‌ها ژنتیکی باشد، ۹۰٪ آن به طرز فکر ما برمی‌گردد. ما باید بتوانیم طرز فکر خود را با بالاترین سطح آگاهی کنترل کنیم و الگوهای فکری که ما را بیمار می‌کنند شناسایی کنیم. ما باید الگوهای فکری را در مغز خود بکاریم که سلامت را ارتقا داده و به حفظ آن کمک کنند.

برای حفظ سلامت ذهن، باید نیازهای مغز را برآورده کنیم. بدن سالم، انرژی خوب و خلق و خوی خوب نیازمند القای الگوهای فکری مثبت در مغزمان است. ما می‌توانیم از طریق گفتگوهای درونی پر از جملات تاکیدی مثبت، از سلامت خود محافظت کنیم. جملات تاکیدی مثبت بسیار مهم هستند. اگر مغز خود را با افکار منفی که می‌توانند باعث بیماری شوند، پر کنیم، خودمان را بیمار می‌کنیم. هورمون‌های استرس ایجاد شده توسط جملات تاکیدی منفی، بیماری‌های زیادی مانند بیماری‌های قلبی عروقی، سرطان و آلرژی را به همراه دارند. هرچه ذهن سالم‌تر و مثبت‌تر باشد، بدن سالم‌تر و پرانرژی‌تر خواهد بود و احتمال بیماری کمتر می‌شود.

افکار منفی را القا نکنید.

مغز هر دستوری را جدی می‌گیرد. برای مثال، حتی اگر به چیزی به پوچی «اگر در باز باشد مریض می‌شوم» فکر کنیم، ذهن ما سعی می‌کند این دستور را اجرا کند، صرف نظر از اینکه این فکر چقدر پوچ است، و ممکن است بیمار شویم. همین امر در مورد گفتن «در خانواده من سرطان وجود دارد، پس من هم سرطان می‌گیرم» نیز صدق می‌کند. این کار تعیین هدف برای مغز و پر کردن آن با افکار منفی است. با این حال، اگر شخصی حتی به کلمه «سرطان» فکر نکند و معتقد باشد که قوی و سالم خواهد بود، بیماری را دعوت نمی‌کند. صرفاً ذکر نکردن نام بیماری مانع از جذب بیماری توسط آن می‌شود.

مردم همیشه هر چه بکارند، همان را درو می‌کنند. اگر فردی بیماری داشته باشد، ابتدا باید طرز فکر خود را برای بهبودی تغییر دهد. کمردرد، اختلالات سیستم ایمنی و بسیاری از بیماری‌های دیگر ناشی از هورمون‌های تولید شده توسط مغز هستند. وقتی چیزهای مثبت را در مغز می‌کارید، نتایج مثبتی به دست می‌آورید. وقتی بیماری می‌کارید، بیماری درو می‌کنید. وقتی سلامتی می‌کارید، سلامتی درو می‌کنید. به جای اینکه کسی را به خاطر علل بیماری‌هایمان سرزنش کنیم، باید طرز فکر و گفتگوهای درونی خود را تغییر دهیم.

چگونه می‌توان از صفر به طرز فکر یک میلیونر رسید؟ آیا ثروت فقط پول است؟ با شروع از نکته دوم، پاسخ کوتاه است: ثروت فقط پول نیست. موفقیت یک فرد، دستاوردهای او و آنچه در این دنیا از خود به جا می‌گذارد نیز نوعی ثروت است. یعنی کتاب‌هایی که می‌نویسد ثروت است. کمکی که به دیگران می‌کند ثروت است. کمک‌هایی که به این دنیا می‌کند ثروت است. سرمایه‌گذاری‌هایی که روی خودش، شخصیتش و ذهنیتش می‌کند نیز ثروت است.

بنابراین، ثروت فقط به پول مربوط نمی‌شود. پول ضروری است. خیلی چیزها را در زندگی آسان‌تر می‌کند. برای موفقیت و خیلی چیزهای دیگر ضروری است، این درست است. اما بیش از هر چیز دیگری یک ابزار است. من فکر می‌کنم پول نباید به خودی خود یک هدف باشد. وقتی پول را هدف خود قرار می‌دهید، پول از شما فرار می‌کند.

واضح و روشن باشید.

اما اگر اینطور فکر کنید: «می‌خواهم پول زیادی دربیاورم چون می‌خواهم به مردم کمک کنم. می‌خواهم پول زیادی دربیاورم چون می‌خواهم خرج خانواده‌ام را بدهم.» «می‌خواهم پول زیادی دربیاورم چون نمی‌خواهم به کسی وابسته باشم.» و اگر این ایده‌ها را بسط دهید و در ذهنتان روشن کنید که می‌خواهید پولتان را کجا استفاده کنید، آنگاه پول به سمت شما خواهد آمد.

چون می‌دانید چه کار می‌کنید. اگر پول را برای خواسته‌های خودخواهانه می‌خواهید، مطمئناً پول به دست شما نخواهد رسید. هیچ چیز یک شبه اتفاق نمی‌افتد. هیچ کس فوراً به اوج نمی‌رسد. مثلاً به زندگی آن میلیونرها، به زندگی افراد موفق نگاه کنید.

اول صبر!

مطلقاً هیچ اتفاقی در دو روز نمی‌افتد... اگر افرادی هستند که در دو روز موفق به نظر می‌رسند، مراقب باشید، آنها در همان دو روز به ته خط می‌رسند. چون فاقد زیرساخت و اساس هستند. می‌دانید، بعضی آهنگ‌ها هستند که در عرض دو روز محبوب می‌شوند. سپس، شش ماه بعد، هیچ کس آن هنرمندان را نمی‌شناسد. اینجا هم همینطور است. اما هنرمندانی هستند که 30 یا 40 سال است که ردپای خود را در ترکیه به جا گذاشته‌اند. بنابراین، برای رسیدن به موفقیت و ثروت، باید قدم به قدم پیش بروید. باید به آن مانند بالا رفتن از پله‌ها فکر کنید. باید هر روز کمی بیشتر پیشرفت کنید.

گاهی اوقات تجربه لازم است، گاهی اوقات شانس لازم است، گاهی اوقات بینش لازم است. و همه اینها باید با هم جمع شوند. اما مهمتر از همه، البته، صبر لازم است. در عصری که ما در آن زندگی می‌کنیم، صبر کمترین ویژگی رایج در بین مردم است. همه آن را فوراً می‌خواهند، آنها آن را سریع می‌خواهند، اما در واقع آن را انجام نمی‌دهند. اول، صبر!

ذهن انسان از بسیاری از چیزها آگاه است، اما به راحتی نیز دستکاری می‌شود. به عنوان مثال، مشکل در هنگام ورزش یا حرکت ناشی از تنگی نفس است. تنگی نفس ناشی از سیگار کشیدن است. در این صورت، فرد باید سیگار را ترک کند. مردم می‌توانند به این موضوع فکر کنند، اما نمی‌توانند بر اساس آن عمل کنند. بزرگترین مشکل انسان‌ها این است که می‌دانند چه کاری باید انجام دهند اما انجام نمی‌دهند. تغییر زندگی در واقع به معنای اقدام کردن است.

تغییر زندگی امکان‌پذیر است. مردم این موضوع را بیش از حد بزرگ می‌کنند و فکر می‌کنند یک راز است. با این حال، تمام پاسخ‌ها در ذهن ما پنهان است.

ما باید صدای کائنات را بشنویم.

تکرار نکردن اشتباهات، نشانه تغییر است. همه اشتباه می‌کنند، اما مهم این است که از آنها درس بگیریم. اما تا زمانی که در برابر تغییر مقاومت کنیم و از اشتباهات خود درس نگیریم، جهان هستی همچنان همان مشکلات را برای ما ارسال خواهد کرد. ما مدام از خود خواهیم پرسید: "چرا من؟" ما باید صدای جهان هستی را بشنویم که پاسخ می‌دهد: "چون نمی‌توانی در آزمون قبول شوی! نمی‌توانی آن درس را یاد بگیری. تو از آن آگاه نیستی... به همین دلیل است که همان اتفاقات در یک چرخه معیوب مدام تکرار می‌شوند و همچنان این کار را خواهند کرد..." و از اشتباهات خود برای تغییر درس بگیریم.

برای تغییر زندگی‌تان، باید طرز فکرتان را تغییر دهید. این بدان معناست که هر لحظه از زندگی امروز شما تحت تأثیر تصمیماتی است که تا به امروز گرفته‌اید. تغییر تصمیماتی که امروز می‌گیرید، بر زندگی فردای شما تأثیر خواهد گذاشت. یک زندگی بهتر، راحت‌تر و کم‌مشکل‌تر نیاز به تغییر طرز فکر دارد. صبر و انتظار برای تغییر مهم هستند. در حالی که زندگی فعلی شما بر اساس سال‌ها تجربه ساخته شده است، زندگی فردای شما را نمی‌توان در عرض چند روز تغییر داد.

زمان و ایمان!

تغییر نیاز به زمان و باور دارد. هر قدمی که هر روز برداشته می‌شود، شما را یک قدم به یک زندگی جدید نزدیک‌تر می‌کند. در طول این فرآیند، باید واقع‌بین بود، مشکلات را دوباره بررسی کرد، اشتباهات را شناسایی کرد و مسئله را به وضوح تعریف کرد. هنگامی که تشخیص درست باشد، درمان آسان‌تر دنبال می‌شود. اگر تشخیص اشتباه باشد، درمان نیز اشتباه خواهد بود و موفقیت حاصل نخواهد شد.

یک دارو قبل از عرضه به بازار، سال‌ها مراحل آزمایشی را طی می‌کند. تمام جزئیات، مانند نحوه و میزان مصرف و مکانیسم‌های اثر آن، رعایت، تعیین و به وضوح تعریف می‌شوند. تشخیص به تنهایی برای جادو کردن در زندگی شما کافی نیست. شما باید برای درمان اقدام کنید.

شما می‌دانید که رشد مغز کودک از دوران جنینی آغاز می‌شود. با این حال، اگر هنوز نمی‌توانید از استرس و اضطراب دوری کنید، می‌توانید با روش‌های جامع که ذهن و بدن شما را متعادل می‌کند، این فرآیند را بسیار آرام‌تر طی کنید.

رشد نورون‌ها و اعصاب در مغز بر ساختار مغز کودک تأثیر می‌گذارد. استرس به عنوان یک عامل بسیار مهم در رشد مغز کودک برجسته است. استرس مادر بر کودک تأثیر می‌گذارد و به طور منفی... این به نوبه خود در روانشناسی و رشد کودک منعکس می‌شود.

ما باید مثبت فکر کنیم.

گاهی اوقات مادران نگران می‌شوند که «آیا فرزندم ناهنجاری‌هایی خواهد داشت؟ آیا ممکن است انحرافات جسمی یا روانی مانند سندرم داون داشته باشد؟» مهم است به یاد داشته باشیم که ما آنچه را که به آن فکر می‌کنیم به زندگی خود جذب می‌کنیم. بنابراین، ابتدا باید مثبت فکر کنیم. ما با فکر کردن به بهترین‌ها، چیزهای خوب را از جهان جذب خواهیم کرد. فکر کردن به آنچه ممکن است قبل از وقوع اتفاق بد رخ دهد، یکی از بزرگترین اشتباهات است. ما افکار منفی می‌پرورانیم و آن استرس را در بدن خود رها می‌کنیم. فایده‌اش چیست؟

وقتی با رویدادهایی روبرو می‌شوید که فقط یک بار در ده هزار یا یک بار در میلیون اتفاق می‌افتند، سالم‌ترین رویکرد این است که بنشینید و بر اساس آن برنامه‌ریزی کنید. اما هیچ فایده‌ای ندارد که سعی کنید احتمال کم چیزی را که هنوز برای شما اتفاق نیفتاده است، به زندگی خود جذب کنید. این مانند دوختن لباس برای یک کودک متولد نشده است.

از آنجا که تعادل هورمونی در دوران بارداری تغییر می‌کند، مادران باردار ناگزیر می‌توانند احساسات اضطراب‌آوری را تجربه کنند. آنها همچنین ممکن است افسرده، مضطرب و تحریک‌پذیر شوند. در حالی که از داشتن فرزند خوشحال هستند، ممکن است احساس استرس نیز داشته باشند زیرا هنوز برای مادر شدن آماده نیستند و نگران چیزهایی مانند "آیا مادر خوبی خواهم بود؟" یا "آیا می‌توانم از نوزادم به خوبی مراقبت کنم؟" هستند.

مامان شاد، بچه آرام

مهمترین نکته در اینجا این است که زوجین با هم تصمیم می‌گیرند که پدر و مادر شوند و اینکه در طول دوران بارداری و پس از آن از یکدیگر حمایت می‌کنند. نباید فراموش کرد که یک زن در این دوران بیش از هر زمان دیگری به حمایت شوهرش نیاز دارد. مادران بارداری که این حمایت را از همسرانشان دریافت می‌کنند بسیار خوش شانس هستند، زیرا این به آنها قدرت می‌دهد تا بر بسیاری از چالش‌ها غلبه کنند.

البته، از آنجایی که تعادل هورمونی در دوران بارداری تغییر می‌کند، احساسات اضطراب به ناچار در مادران مشاهده می‌شود. مادران می‌توانند افسرده، مضطرب و تحریک‌پذیر شوند. من در این دوره که زنان باردار احساس استرس، اضطراب یا تنش می‌کنند، تمرین‌های مدیتیشن را برای آنها توصیه می‌کنم. از طریق مدیتیشن، کودک می‌تواند در محیطی آرام‌تر، کم‌استرس‌تر و آرام‌تر رشد کند. مانتراهای مثبت نیز مادر باردار را به سمت افکار مثبت هدایت می‌کنند و آرامش ایجاد می‌کنند.

هرچه مادر از نظر روحی و روانی آرامش بیشتری داشته باشد، کودک نیز آرامش بیشتری خواهد داشت. و این روند به شیوه‌ای سالم‌تر طی خواهد شد.