راز ارسال پیام به ذهن نیمه خودآگاه

مغز ما از زبانی بسیار متفاوت از آنچه فکر می‌کنیم استفاده می‌کند. فراتر از جملات منطقی و سرراستی که در زندگی روزمره استفاده می‌کنیم، مغز روش منحصر به فرد خود را برای برقراری ارتباط دارد. این زبان بسیار قدرتمندتر از کلمات است، زیرا ذهن ناخودآگاه بیشتر از طریق احساسات، تصاویر و تکرار عمل می‌کند تا از طریق کلمات.

بسیاری از مردم تعجب می‌کنند که چرا چرخه‌های یکسانی در زندگی‌شان تکرار می‌شوند. پاسخ بسیار ساده است: مغز هر پیامی را که مرتباً دریافت کند، به عنوان حقیقت می‌پذیرد و شروع به عمل بر اساس آن می‌کند. حتی اگر ما آگاهانه به چیزهای متفاوتی فکر کنیم، ناخودآگاه بر اساس پیام‌هایی که دریافت می‌کند عمل می‌کند. به همین دلیل است که یادگیری ارتباط با مغز موثرترین راه برای تغییر زندگی ماست.

تکرارهای مکرر و قوی

زبان مغز از طریق تصاویر، نمادها، احساسات و تکرار عمل می‌کند. وقتی فقط به یک کلمه فکر می‌کنید، مغز شما آن را به عنوان داده‌های کوتاه‌مدت درک می‌کند و به سرعت آن را فراموش می‌کند. اما وقتی همان کلمه را با یک احساس قوی و یک تصویر واضح پشتیبانی می‌کنید، برای مغز شما به یک "واقعیت" تبدیل می‌شود. به عنوان مثال، جمله "من موفق هستم" ممکن است مانند یک عبارت معمولی در ذهن شما باقی بماند. اما وقتی خودتان را در حال تشویق شدن روی صحنه یا رسیدن به هدفتان تجسم می‌کنید، مغز شما این صحنه را طوری ثبت می‌کند که انگار واقعی است.

در اینجا موثرترین راه برای ارسال پیام به ناخودآگاه آمده است: از کلمات به طور مکرر استفاده کنید، آنها را با احساسات تقویت کنید و در صورت امکان با تصاویر از آنها پشتیبانی کنید. زیرا مغز پیام‌های تکراری را به عنوان نوعی کد واقعیت درک می‌کند. هرچه بیشتر و با قدرت تکرار کنید، ناخودآگاه شما سریع‌تر پیام را می‌پذیرد.

پیام‌هایتان را واضح بیان کنید.

نکته مهم دیگر در اینجا، وضوح پیام است. عبارات مبهم، نامطمئن یا منفی در زبان مغز مؤثر نیستند. وقتی می‌گویید «من نمی‌خواهم شکست بخورم»، ضمیر ناخودآگاه شما فقط بخش «شکست» را درک می‌کند. زیرا زبان آن بین «پسوندهای منفی» تمایزی قائل نمی‌شود. بنابراین، پیام شما همیشه باید مثبت، مختصر و قدرتمند باشد.

در پایان، راز ارسال پیام به ضمیر ناخودآگاه، انتخاب کلمات مناسب، القای احساسات به آنها و تکرار صبورانه آنهاست. وقتی مغز شما این پیام را به عنوان واقعیت می‌پذیرد، تمام رفتارها، عادات و حتی شیمی بدن شما مطابق با این باور جدید شکل می‌گیرند.

به یاد داشته باشید، مغز شما زبان منحصر به فرد خودش را می‌فهمد، نه زبان روزمره‌ای که شما استفاده می‌کنید. وقتی شروع به صحبت کردن با آن به زبان خودش می‌کنید، می‌توانید شاهد تحولات معجزه‌آسایی در زندگی خود باشید. زیرا زندگی چیزی بیش از بازتاب کدهایی نیست که در ناخودآگاه خود نوشته‌اید.

کمتر فکر کنید، سریع بنویسید

هرچه کمتر به نوشتن مانترا فکر کنید، سریع‌تر آن را خواهید نوشت و سپس این روش مؤثرتر خواهد بود.

بدون فکر کردن بنویس. به درست یا غلط بودنش فکر نکن. شاید حتی مؤثرتر باشد اگر در حین کاوش در اعماق ناخودآگاهت به موسیقی مورد علاقه‌ات گوش بدهی.

بگذارید نکته‌ای کوچک در مورد نوشتن مانترا به شما بگویم. فرض کنید به خودتان می‌گویید: «من کامل هستم.» اما صدای درونی شما، آگاهی شما، سعی می‌کند با پاسخ‌های منفی مانند «تو کامل نیستی، اضافه وزن داری، بینی‌ات صاف نیست، شغل مناسبی نداری...» موانعی را سر راهتان قرار دهد.

آگاهی مانند یک زندانبان است.

آگاهی، مانند یک دروازه‌بان، ابتدا افکاری را که وارد می‌شوند فیلتر می‌کند و اغلب آنها را با تفسیرهای مقاوم رد می‌کند. ما می‌توانیم با امتحان کردن روش‌های مختلف برای مبارزه با این مانعی که آگاهی ما با چنین تفسیرهایی ایجاد می‌کند، به موفقیت دست یابیم. به عنوان مثال، هنگام نوشتن مانترا، بیایید هدفون خود را بگذاریم و به موسیقی مورد علاقه خود گوش دهیم. با منحرف کردن آگاهی خود با این روش، افکار خود را از طریق در کناری وارد می‌کنیم. اگر آگاهی شما هنگام گفتن مانتراهایی مانند "من شگفت‌انگیز هستم، من خیلی خوب انگلیسی صحبت می‌کنم، من در حال ساختن بدن بی‌نقص خود هستم" مقاومت می‌کند، این لذت‌بخش‌ترین تاکتیک برای منحرف کردن آن است.

موسیقی، ضمن اینکه ذهن خودآگاه شما را درگیر می‌کند، دسترسی به ناخودآگاهتان را آسان‌تر می‌کند. وقتی بدون فکر کردن می‌نویسید، می‌توانید به راحتی به ناخودآگاه دسترسی پیدا کنید. از آنجا که ناخودآگاه مانند یک کودک است، مستعد پذیرش و باور هر چیزی است که ما می‌گوییم. آنچه را که می‌گوییم بدون تفسیر یا تحلیل می‌پذیرد.

باطن آدم هیچ‌وقت دروغ نمی‌گوید.

پیام‌هایی را که با هاله خود ساطع می‌کنید در نظر بگیرید. وقتی با مردم ملاقات می‌کنید، اگر انرژی‌ای ساطع کنید که نشان دهد آدم خوبی هستید، آنها نیز همین فکر را خواهند کرد. زیرا خودِ درونی یک فرد دروغ نمی‌گوید؛ اگر چنین چیزی بگوید، درست است. حال برعکس آن را در نظر بگیرید. اگر اعتماد به نفس کافی ندارید، آن کمبود عزت نفس و علامت‌های سوال در سرتان را از طریق هاله خود منعکس می‌کنید.

جملات و مقایسه‌هایی که در درون خود با خودتان می‌کنید، مانند «من زیبا نیستم، من باهوش نیستم، من احمق هستم»، به بیرون منعکس می‌شوند و مردم شما را دقیقاً همانطور که خودتان می‌بینید، می‌بینند. شما همیشه بازتاب افکارتان را از افراد اطرافتان دریافت می‌کنید؛ مثبت یا منفی!

یک روز ایده‌آل را زندگی کنید

ما هر روز صبح دوباره متولد می‌شویم. هر روز جدید، یک شروع جدید است. آن روز را طوری زندگی کن که انگار فقط یک روز در زندگی‌ات داری، فارغ از تعصبات و تجربیات منفی گذشته. این یعنی چه؟ عشقت را ابراز کن، احساساتت را بیان کن، کاری را که می‌خواهی انجام بده، تعلل نکن، چیزی را که می‌خواهی ببینی تجربه کن و از هر ثانیه آن روز نهایت استفاده را ببر.

وقتی به رختخواب می‌روید، بگویید: «امروز روز فوق‌العاده‌ای داشتم.» کلید هدف زندگی ما رشد است. هدف ما باید این باشد که هر روز خودمان را یک قدم بالاتر ببریم و از نظر ذهنی، مادی و عاطفی پیشرفت کنیم. برای بهبود خود در هر جنبه‌ای، برای بالا بردن استانداردهایمان، باید از پتانسیل خود استفاده کنیم.

مثل تماشای ویدیو

در واقع، راز موفقیت بسیار ساده است. فرض کنید روز را گذرانده‌ایم، شب از راه می‌رسد، به رختخواب می‌رویم و مراقبه می‌کنیم. دراز می‌کشیم و روز را مرور می‌کنیم. کاری که باید انجام شود این است که از صبح به بعد، هر ساعت، هر دقیقه، هر ثانیه از روز را در ذهن خود طوری تماشا کنیم که انگار در حال تماشای یک ویدیو هستیم. سپس، به این فکر کنیم که در حالت ایده‌آل چگونه باید می‌بود و ویدیو را به عقب برگردانیم.

می‌توانیم این‌طور به آن فکر کنیم: در حالت ایده‌آل، قرار بود ساعت هشت از خواب بیدار شویم، درست است؟ ساعت نه بیدار شدیم. چه چیزی را از دست دادیم؟ دلمان برای ورزش تنگ شد، باشه. حالا، بیایید ویدیو را به عقب برگردانیم و این‌طور فکر کنیم: ساعت هشت از خواب بیدار شدیم، ورزش کردیم، روز را سالم و پرانرژی شروع کردیم، صبحانه خوبی خوردیم و از هر غذایی که نباید بخوریم اجتناب کردیم. و روز ایده‌آل خود را در ذهنمان نوشتیم. آن روز را زندگی کردیم، آن را به آن شکل تجسم کردیم و آن را به همان شکل به کائنات فرستادیم.

ما باید بتوانیم کاستی‌های خودمان را ببینیم.

ما باید فعالیت‌های روز بعد خود را به این شکل برنامه‌ریزی کنیم. عصر، باید روز قبل را ارزیابی کنیم. اگر آن روز با کسی بحث کردیم، باید او را ببخشیم و سناریوهای منفی را از ذهن خود دور کنیم. برای جلوگیری از مزمن شدن مشکلات، نباید آنها را در مغز خود نگه داریم؛ باید آنها را در حالی که هنوز تازه هستند دور بریزیم. و همانطور که باید باشد، باید آن را همانطور که تصور می‌کنیم تجسم و تجربه کنیم و سناریوی ایده‌آل را به مغز ارسال کنیم. به عبارت دیگر، باید سناریوی ایده‌آل را به کیهان ارسال کنیم. به این ترتیب، با افزایش هر روز آن، به "تبدیل شدن به خود ایده‌آل خود" نزدیک‌تر می‌شویم. ما کاستی‌های خود را شناسایی می‌کنیم و برای بهبود آنها تلاش می‌کنیم.

موفقیت هم همینطور است؛ چیزی است که می‌توان با گام‌های کوچک روزانه به آن دست یافت. هیچ‌کس نمی‌تواند در یک روز موفق شود. و اگر هم موفق شود، آن ساختار به سرعت فرو می‌ریزد زیرا فاقد پایه و اساس است. موفقیت پایدار مستلزم آن است که هر روز کمی بیشتر بر پایه و اساس خود بنا کنید.

برای بهتر شدن، باید سخت‌تر و بیشتر و بیشتر کار کنیم تا از بقیه جلو بزنیم... موفقیت نیاز به فداکاری دارد. ما برنامه خودمان را خواهیم داشت، برنامه‌ها و رویاهای خودمان را دنبال خواهیم کرد، اما به برنامه‌هایی که کائنات برای ما در نظر گرفته است نیز احترام خواهیم گذاشت. و همیشه پذیرای آنها خواهیم بود.

فرزندتان را در آکواریوم بزرگ نکنید.

والدین در این دنیا قیم فرزندانشان نیستند. شما فقط راهنمای آنها هستید. آنها را راهنمایی کنید، نه اینکه برایشان کاری انجام دهید. به آنها مسئولیت بدهید. آنها را فقط به خاطر اینکه کوچک هستند نادیده نگیرید. به آنها کمک کنید، اما به شیوه‌ای هدایتگرانه... آنها یاد خواهند گرفت که روی پای خود بایستند و شما همیشه آنجا خواهید بود تا آنها را راهنمایی کنید.

هرگز فراموش نکنید که فرزند شما یک فرد منحصر به فرد است. فردی با شخصیت، احساسات، آرزوها، ساختار ژنتیکی، مغز و شخصیت خاص خود... شما باید به خواسته‌ها و شخصیت او احترام بگذارید. متأسفانه، بزرگترین اشتباهی که خانواده‌ها مرتکب می‌شوند، حمایت بیش از حد است. کودکان را نمی‌توان در یک حباب و در محاصره‌ی پنبه بزرگ کرد.

فرزندتان را در آکواریوم بزرگ نکنید. برای مثال، تصور کنید که یک ماهی در آکواریوم دارید. آن ماهی را که در آکواریومی بدون تجربه اقیانوس بزرگ شده است، در اقیانوس رها کنید... آیا می‌تواند زنده بماند؟ ماهی‌هایی که در آکواریوم بزرگ می‌شوند، ظرف یک دقیقه پس از رها شدن در اقیانوس می‌میرند. به طور مشابه، اگر فرزندتان را منزوی کنید و محیطی کاملاً متفاوت برای او ایجاد کنید، ممکن است ضداجتماعی شوند.

او هم روزی از این مخمصه رهایی خواهد یافت!

درست مانند این مثال، اگر به دلایلی مانند کثیف شدن یا دعوا کردن، به فرزندانمان اجازه بیرون رفتن ندهیم و اگر مانع کسب تجربیات زندگی آنها شویم، سازگاری آنها با زندگی واقعی را دشوارتر کرده ایم. به یاد داشته باشید که روزی فرزند شما بزرگ خواهد شد و به بیرون خواهد رفت.

بگذارید فرزندتان از سنین پایین یاد بگیرد که با دیگران به اشتراک بگذارد، عشق بورزد، ارتباط برقرار کند و با آنها تعامل داشته باشد. همه این موارد در سنین پایین در او نهادینه می‌شود.

اگر فرزندتان را در یک حباب شیشه‌ای و بر اساس غریزه‌ی محافظت از خود بزرگ کنید، هیچ فایده‌ای برای او نخواهد داشت. برعکس، کودکی را بزرگ خواهید کرد که بعدها فاقد اعتماد به نفس، ضداجتماعی و ناتوان از سازگاری با جامعه خواهد بود. سبک فرزندپروری بیش از حد محافظت‌کننده می‌تواند در مراحل بعدی زندگی تأثیر منفی بر کودکان بگذارد. بگذارید کودکان زندگی واقعی را تجربه کنند، که ما اغلب آن را "بد" می‌نامیم. اگر کودکی با مشکلاتی روبرو شود، دوباره رشد خواهد کرد. آنها قدرت کنار آمدن با زندگی واقعی را به دست خواهند آورد. به یاد داشته باشید، بد در واقع خوب است!

شما فقط یک راهنما هستید.

بیش از حد مراقبت کردن به شدت به رشد شخصی کودک آسیب می‌رساند. اگر پرنده‌ای را در قفس بزرگ کنید و سپس آن را در طبیعت رها کنید، زنده نمی‌ماند؛ طعمه گرگ‌ها و پرندگان دیگر می‌شود. در مورد کودکان نیز همینطور است. اگر کودکی را در یک محیط بسته بزرگ کنید و از تعامل او با دیگران جلوگیری کنید و از ترس یادگیری چیزهای بد، مانع ارتباط او شوید، کودک بعداً ضداجتماعی می‌شود و قادر به سازگاری با هیچ چیز نخواهد بود. کودکان باید در محیط‌های طبیعی و عادی بزرگ شوند. کودکان دعوا می‌کنند و مواقعی پیش می‌آید که نیاز به دفاع از خود دارند... شما به فرزندتان یاد خواهید داد که چگونه از خود دفاع کند.

به فرزندتان در درس‌هایش کمک کنید، اما مشکلاتش را برایش حل نکنید. کودک تکالیفش را انجام خواهد داد. شما آنجا نیستید که تکالیفش را برایش انجام دهید. شما فقط یک راهنما، یک حامی هستید. شما کسی نیستید که تکالیفش را انجام می‌دهد؛ شما باید به آنها یاد بدهید که چگونه این کار را انجام دهند، چه رویکردی را در پیش بگیرند. اغلب، والدین راه آسان را انتخاب می‌کنند و خودشان تکالیف را انجام می‌دهند. کودک از این کار سودی نمی‌برد. اگر لازم است خودشان لباس بپوشند، بگذارید این کار را انجام دهند؛ فقط به آنها نشان دهید که چگونه. اگر غذا را روی خودشان می‌ریزند، بگذارید این کار را انجام دهند. آنها بعد از مدتی یاد می‌گیرند. وقتی خودشان این کار را انجام می‌دهند، حس موفقیتشان تقویت می‌شود.

قدرت کلمات مانترا

مطالب زیادی در مورد کلمات مانترا نوشته و خوانده می‌شود. اما چرا آنها را می‌نویسیم؟ آیا واقعاً می‌دانیم چه می‌نویسیم و چرا؟ آیا این کلماتی که هر روز تکرار می‌کنیم صرفاً یک عادت است یا یک انتخاب آگاهانه؟

کلمات «امروز»، «کامل‌تر» و «ما» - این سه‌گانه در واقع قلب فرآیند خلاقیت ما هستند. در این مقاله، توضیح خواهیم داد که چرا این کلمات را انتخاب کردیم، چه چیزی را نشان می‌دهند و چه تأثیری بر ناخودآگاه ما دارند.

چرا می‌گوییم «امروز»؟

ذهن ناخودآگاه مانند یک کودک پنج ساله است. ما باید از جملات ساده، سرراست، کوتاه و ملموس استفاده کنیم که یک کودک بتواند آن را بفهمد. جملات طولانی و پیچیده برای ذهن ناخودآگاه غیرقابل درک هستند. بنابراین، مانتراها باید تا حد امکان واضح و مستقیم باشند.

کلمه "امروز" در این وضوح جایگاه ویژه‌ای دارد. زیرا یک روز مانند یک عمر است. یک فرد وقتی صبح از خواب بیدار می‌شود متولد می‌شود، در طول روز زندگی می‌کند و وقتی شب به خواب می‌رود می‌میرد. ما این چرخه را هر روز تکرار می‌کنیم. به همین دلیل است که "امروز" بسیار مهم است. استفاده حداکثری از امروز مانند استفاده حداکثری از یک عمر است.

اگر گذشته و آینده را پشت سر بگذاریم و فقط در زمان حال زندگی کنیم، اگر در لحظه حال بمانیم، می‌توانیم از قدرت خلاق خود به طور کامل استفاده کنیم.

حالت «کامل‌تر» بودن

کلمه «کامل‌تر» به معنای کوچک شمردن یا بی‌ارزش کردن کارهایی که در گذشته انجام داده‌ایم نیست. برعکس، ما به آنچه تا به امروز انجام داده‌ایم افتخار می‌کنیم. با این حال، انسان‌ها همیشه می‌توانند چیزی بهتر خلق کنند.

صرفاً گفتن «کامل» و پایان دادن به همه چیز، پیشرفت را متوقف می‌کند. با این حال، گفتن «حتی کامل‌تر» فضایی برای خودمان ایجاد می‌کند. این جمله از سفر ما به سوی رسیدن به پتانسیل کاملمان پشتیبانی می‌کند.

انسان‌ها کامل‌ترین موجودات روی زمین هستند. اما سوال مهم این است که آیا ما قادر به استفاده از این کمال هستیم؟ آیا می‌توانیم به تمام جنبه‌های پتانسیل خود دسترسی پیدا کنیم؟ عبارت «کامل‌تر» دروازه‌ای است که این پتانسیل را آزاد می‌کند.

چرا «ما»؟

تقریباً ۶۰ تریلیون سلول در بدن وجود دارد. هر سلول هوشیاری خاص خود را دارد و منتظر فرمان است. وقتی کلمه "ما" ذکر می‌شود، این سلول‌ها متحد می‌شوند، گرد هم می‌آیند و با احترام به قدرت شما، شروع به حمایت از شما می‌کنند.

کلمه «ما» نه تنها با ذهن، بلکه با قلب نیز صحبت می‌کند. قلب یکی از مراکزی است که افکار و احساسات را سازماندهی می‌کند. وقتی می‌گوییم «ما»، مغز، قلب، بدن، سلول‌های بدن، روح و قدرت کیهان را گرد هم می‌آوریم.

این یک وحدت است. ما دیگر تنها نیستیم. خانواده ما، جامعه ما، همکاران ما، انرژی‌های مردم در شهر و جهان شروع به همکاری با ما می‌کنند. «ما» فقط یک ضمیر نیست، بلکه فراخوانی برای قدرت جمعی نیز هست.

به یاد آوردن قدرت آفرینش

وقتی می‌گوییم: «امروز ما نسخه‌ی کامل‌تری از خودمان را خلق می‌کنیم»، در واقع قدرت خلاقه‌ی درون خود را فعال می‌کنیم. زیرا قدرتی که ما را خلق کرده، جرقه‌ای از بخش خودش را در روح ما قرار داده است.

انسان‌ها خانه‌هایی را که در آنها زندگی می‌کنند، خلق می‌کنند، نسخه بهتری از خودشان را خلق می‌کنند، آثار هنری خلق می‌کنند، موسیقی، نقاشی و سازه‌های معماری تولید می‌کنند. خلاقیت در ذات انسان نهفته است. البته، این را نمی‌توان با خلقت الهی اشتباه گرفت. اما قدرت خلقت انسان، قدرت تحقق بخشیدن به پتانسیل‌های خود است.

خلاصه‌ای از ۳۵ سال تجربه

انتخاب من از این کلمات بر اساس ۳۵ سال تجربه، تکرار و مشاهده است. من بارها و بارها آن را امتحان کردم، هر ثانیه، هر میلی‌ثانیه آن را تکرار کردم. امروز، ما در حال ایجاد یک نسخه کامل‌تر از خودمان هستیم... و در نهایت، من به این جمله رسیدم: "امروز، ما در حال ایجاد یک نسخه کامل‌تر از خودمان هستیم."

من با این جمله به نتایجی رسیدم. با این منطق، با این ساختار، نتیجه را دیدم. با هیچ روش دیگری نمی‌توانستم چنین پاسخ قدرتمندی دریافت کنم. به همین دلیل مجبور شدم آن را به اشتراک بگذارم. چون این اطلاعات نمی‌توانست فقط برای من باشد. اگر کائنات اطلاعاتی را برای شما ارسال کند، دیگر آن را ارسال نمی‌کند مگر اینکه آن را به اشتراک بگذارید. اشتراک‌گذاری برکت می‌آورد. قدرت وقتی به اشتراک گذاشته می‌شود، چند برابر می‌شود.

همه چیز حول کلمه «ما» می‌چرخد. گفتن «امروز ما در حال خلق نسخه‌ای کامل‌تر از خودمان هستیم» هم یک نیت، هم یک انرژی و هم یک فراخوان برای اقدام است. این جمله فقط یک مانترا نیست، بلکه یک سبک زندگی نیز هست.

امروز، با امید به خلق یک «ما»ی کامل‌تر در کنار هم...

چگونه یک ضمیر ناخودآگاه منفی می‌تواند زندگی شما را خراب کند؟

ما بارها در مورد قدرت و ویژگی‌های ذهن ناخودآگاه بحث کرده‌ایم. حالا، بررسی خواهیم کرد که چگونه تفکر منفی و یک ضمیر ناخودآگاه منفی بر زندگی ما تأثیر می‌گذارد. می‌خواهم با سلامتی شروع کنم. می‌توانید تصور کنید، کسی که دائماً در طول روز افکار منفی در مورد بیماری را در سر می‌پروراند، آیا می‌تواند سالم باشد؟ با فکر کردن مکرر به افکار منفی مانند «من بیمار هستم، این بیماری‌ها در خانواده من وجود دارد، فکر می‌کنم فشار خون بالا دارم، فکر می‌کنم دیابت دارم، سیستم ایمنی بدنم بسیار ضعیف است»، در واقع این منفی‌ها را به زندگی خود جذب می‌کنیم.

ذهن ناخودآگاه ما پیام‌هایی را که ما ناخودآگاه به آن می‌فرستیم، به عنوان خواسته‌های ما تفسیر می‌کند. چه بیماری خوب باشد چه بد، ذهن ناخودآگاه به سادگی فکر می‌کند: «من بیماری می‌خواهم». هر چه را تکرار کنید، هر چه را که روی آن تمرکز کنید، به زندگی خود جذب می‌کنید. مثل یک آهنربا است. به همین دلیل است که باید به افکار خود توجه کنید. افکار منفی تأثیر سمی بر زندگی ما دارند و باعث می‌شوند زندگی ما روز به روز، قطره قطره از دست برود.

درست مانند سلامتی، انباشتگی‌های منفی ناخودآگاه، ما را در روابطمان تحت تأثیر منفی قرار می‌دهند. ذهنی پر از وسواس‌هایی مانند «همسرم مرا دوست ندارد، هیچ‌کس مرا دوست ندارد» شاد بودن را دشوار می‌کند. مردم فکر می‌کنند که در ارتباطات بیشترین ارزش را برای کلمات قائل هستند، اما واقعیت متفاوت است. ما دائماً از طریق سیگنال‌ها، ترشحات، زبان بدن، حالت بدن و انرژی که به ۶۰ تریلیون سلول در مغزمان ارسال می‌کنیم، پیام‌هایی را به شخص مقابل ارسال می‌کنیم. ما همچنین این انرژی را هنگام صحبت کردن منعکس می‌کنیم.

برای مثال، وقتی از جملات مثبت مانند «امروز ما نسخه‌ی کامل‌تری از خودمان را خلق می‌کنیم» استفاده می‌کنید، شریک زندگی‌تان از طریق قدرت کلمه‌ی «ما» متوجه می‌شود که شما و شریک زندگی‌تان یک کل هستید و بر این اساس به شما احترام می‌گذارد. شما نمی‌توانید تنها با گفتن «من» و تفکر خودخواهانه و خودخواهانه در یک رابطه موفق شوید. درک نقش طرف مقابل و توانایی «ما» بودن بسیار مهم است. به این ترتیب، افکار مثبت از ناخودآگاه به طرف مقابل منعکس می‌شوند.

شخص مقابل آن را حس خواهد کرد.

برعکس، اگر در موقعیت برعکس باشید، مثلاً پر از حسادت باشید و دائماً افکار منفی مانند «آنها به من خیانت می‌کنند، آنها مرا دوست ندارند» در سر داشته باشید، طرف مقابل آن را حس خواهد کرد. حتی اگر کلمه‌ای هم نگویید، او آن انرژی منفی را درک خواهد کرد. بنابراین به افکاری که از ذهنتان می‌گذرد توجه کنید؛ افکار منفی به شما منعکس می‌شوند. اگر کسی به شما بی‌احترامی می‌کند، ممکن است تا حدودی تقصیر شما هم باشد.

افکار منفی هیچ تأثیر مثبتی بر زندگی ما ندارند. برای مثال، اگر یک دانشجوی دانشگاه بگوید: «من نمی‌توانم در این امتحان قبول شوم، نمی‌توانم این درس را بفهمم»، او مانعی در مغز خود ایجاد می‌کند و واقعاً برای فهمیدن آن مشکل خواهد داشت. با این حال، می‌توانید با گفتن این جمله که «من این کار را انجام خواهم داد، اگر چیزی را بلد نباشم، یاد خواهم گرفت، شب و روز مطالعه خواهم کرد» خودتان را برنامه‌ریزی کنید. موفقیت یا شکست توسط دستوراتی که به ضمیر ناخودآگاه خود ارسال می‌کنید، شکل می‌گیرد.

وقتی دستورات منفی می‌دهید، احتمال شکست شما بسیار زیاد است. بنابراین، اجازه ندهید افکار منفی وارد ذهنتان شوند و افکار منفی گذشته را با ذکر خود پاک کنید. حداقل ۱۰۰ بار در روز تکرار کنید: «امروز ما نسخه‌ای کامل‌تر از خودمان را خلق می‌کنیم». کسی که این کار را انجام می‌دهد، احتمال بسیار کمی دارد که نتایج منفی را تجربه کند.

زندگی همیشه مشکلاتی را به همراه خواهد داشت، اما مهم این است که چگونه به آنها نگاه می‌کنید. دیدن مشکلات نه به صورت منفی، بلکه به عنوان «وظیفه ای که برای رشدم باید انجام دهم»، حل آنها را آسان‌تر می‌کند. اگر خود را با احساسات منفی احاطه کنید، نمی‌توانید بر آنها غلبه کنید زیرا از همان ابتدا شکست خورده‌اید.

به یاد داشته باشید، ذهن ناخودآگاه ما به دستوراتی که به آن می‌دهیم پاسخ می‌دهد. اگر مثبت فکر کنید، مثبت زندگی خواهید کرد. اگر منفی فکر کنید، با نتایج منفی روبرو خواهید شد. انتخاب با شماست.

چگونه از دام ناامیدی رهایی یابیم؟

لحظاتی در زندگی وجود دارد که ناامیدی بر شما غلبه می‌کند. اما فکر نمی‌کنم دلیلی برای ناامید بودن وجود داشته باشد. من یک روش دارم؛ وقتی اتفاقی می‌افتد، همیشه فکر می‌کنم: بدترین حالت ممکن چیست؟ واقعاً بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد چیست؟

برای مثال، شما در یک کسب و کار هستید و در شرایط سختی قرار دارید. بدترین حالت ممکن چیست؟ من کسی هستم که بارها ورشکست شده‌ام. بارها با این مشکل روبرو شده‌ام، اما حالا اینجا هستم. اگر ورشکست شدن آخر دنیا بود، من اینجا نبودم.

می‌دانم اشتباهات زیادی مرتکب شده‌ام، دوران سختی را پشت سر گذاشته‌ام، اما تسلیم ناامیدی شدن راه حل نیست. گاهی اوقات مردم می‌گویند: «می‌خواهم خودکشی کنم، ناامید هستم، چه کار کنم؟» شاید چند ماه دیگر زندگی جدیدی، یک چالش جدید در پیش باشد. در بدترین حالت، دنیا به آخر نرسیده است.

عاقل کسی است که احتیاط کند.

مشکلات سلامتی هم می‌توانند چالش‌برانگیز باشند. اما من فکر می‌کنم نود درصد بیماری‌ها ناشی از مغز هستند. مشکلات جسمی کم هستند؛ بیشتر آنها نتیجه‌ی عملکرد مغز ما هستند. اگر مثبت فکر کنیم و سالم غذا بخوریم، به آن نقطه‌ی ناامیدی نخواهیم رسید.

یک فرد باهوش، حل‌کننده‌ی مشکلات است، اما فردی باهوش‌تر کسی است که قبل از بروز مشکل، اقدامات پیشگیرانه انجام می‌دهد. شما مشکلات را وقتی ایجاد می‌شوند حل می‌کنید، اما نکته‌ی مهم این است که قبل از بروز مشکل، اقدامات احتیاطی را انجام دهید.

برای جلوگیری از رسیدن به نقطه ناامیدی، لازم است سخت کار کنید و از تجربیات درس بگیرید. به عنوان مثال، باید برای مصاحبه شغلی آماده شوید و آن را به دقیقه نود موکول نکنید، در مورد شرکت تحقیق کنید و انگیزه مثبت خود را حفظ کنید. زیرا ناامیدی اغلب از عدم آمادگی در دقیقه نود ناشی می‌شود.

مدیریت بودجه نیز مهم است. خرج کردن بیشتر از درآمد، قرض گرفتن، استفاده از کارت‌های اعتباری - مشکل را تشدید می‌کند و سلب مالکیت اجتناب‌ناپذیر می‌شود. آیا راه حلی وجود دارد؟ بله. اما ابتدا باید یک نقشه راه معقول ایجاد کنید و انتظارات را عاقلانه مدیریت کنید.

ناامیدی حالتی از وحشت است. مردم به بدترین سناریوی ممکن فکر می‌کنند و می‌ترسند. اما تمرین مانترا، افزایش آگاهی و آرام کردن افکار حداقل به ما این امکان را می‌دهد که وضعیت را ارزیابی کنیم.

به نظر من هوشمندانه‌ترین کار این است که قبل از اینکه دچار ناامیدی شوید، اقدامات احتیاطی را انجام دهید. اما اگر دچار ناامیدی شدید، باید آرام بمانید، منطقی فکر کنید و به دنبال راه‌هایی برای خروج از این وضعیت باشید. چون دنیا که به آخر نرسیده است.

راه خروج

بدترین حالت ممکن چیست؟ مرگ. اما هیچ چیز دائمی نیست جز مرگ. ممکن است کلی بدهی داشته باشید، ممکن است به زندان بروید، ممکن است اشتباه کنید، اما در نهایت درس خود را می‌گیرید و به زندگی‌تان ادامه می‌دهید.

گاهی اوقات جدایی، یک فقدان، ناامیدی به همراه می‌آورد. اما آن جدایی می‌تواند فرصت‌های بهتری را برای شما ایجاد کند. مطمئناً روزی خواهد رسید که خواهید گفت: «خیلی خوشحالم که از عشق سابقت جدا شدی.»

نکته مهم این است که از افتادن در یک موقعیت منفی جلوگیری کنیم، اقدامات احتیاطی را انجام دهیم و از عقل و منطق استفاده کنیم. گاهی اوقات ما هزینه‌های غیرضروری انجام می‌دهیم و بدون اینکه متوجه شویم، بدهکار می‌شویم. با این حال، محتاط بودن از همان ابتدا بسیار مهم است.

وقتی احساس ناامیدی می‌کنید، یک مانترا بنویسید، روی آن تمرکز کنید و تأثیر آن را ظرف ۲-۳ هفته خواهید دید. اگر با نظم و روش‌های صحیح کار کنید، همیشه راهی برای خروج وجود دارد.

به یاد داشته باشید، ناامیدی موقتی است و شما قوی هستید! به خودتان ایمان داشته باشید و ادامه دهید.

چند تا «لایک» گرفتی؟

امروزه، رسانه‌های اجتماعی برای ۷۰ تا ۸۰ درصد مردم بسیار مهم هستند. سوالاتی مانند «پست من امروز چند «لایک» گرفت، چند نفر نظر دادند، چند نفر آن را دیدند؟» برای برخی بسیار مهم است. آنها زندگی خود را بر اساس تعداد «لایک»هایی که دریافت می‌کنند برنامه‌ریزی می‌کنند؛ آنها بر اساس آن خوشحال یا ناراحت می‌شوند و خود را بر این اساس هدایت می‌کنند. تعداد «لایک»هایی که پست‌هایشان دریافت می‌کند برای آنها بسیار مهم است.

مردم حتی با لایک کردن یا نکردن پست‌های دیگران یا اینکه آیا آنها را دنبال می‌کنند یا نه، می‌فهمند که دیگران چقدر برای آنها ارزش قائلند. آنها حتی پا را فراتر گذاشته و سعی می‌کنند با «تعقیب» افراد مورد علاقه‌شان، آنها را بشناسند. و آنها این کار را فقط در زندگی خصوصی‌شان انجام نمی‌دهند. اکنون، حتی در محل کار، مردم سعی می‌کنند با «تعقیب» همکاران بالقوه‌شان، آنها را بشناسند. ما از طریق رسانه‌های اجتماعی همه چیز را در مورد یکدیگر آشکار می‌کنیم: جهان‌بینی‌ها، تمایلات، زندگی خانوادگی، دیدگاه‌های سیاسی... همه چیز در مورد خودمان.

پارامترها را به خوبی درک کنید.

رسانه‌های اجتماعی به بستری تبدیل شده‌اند که عادات ما را تغییر می‌دهند، زندگی ما را شکل می‌دهند و ما را تعریف می‌کنند. آیا از معنای این موضوع آگاه هستید؟ این بدان معناست که اکنون روشی جدید و بسیار محبوب برای شناخت یکدیگر یا ابراز وجود وجود دارد. نحوه استفاده از رسانه‌های اجتماعی در این زمینه به خودتان بستگی دارد. اما ما باید یاد بگیریم که چگونه از آن به درستی برای ایجاد زندگی ایده‌آل خود استفاده کنیم. من نمی‌گویم که باید خود را به عنوان چیزی که نیستید نشان دهید یا اینکه باید خیلی صریح خود را نشان دهید. ایده‌آل این است که بدانید چقدر از خودتان را به دیگران نشان دهید.

برخلاف ارتباط رو در رو، پارامترهای ارتباط در رسانه‌های اجتماعی را به خوبی درک کنید. هر کسی، چه بخواهید چه نخواهید، می‌تواند در رسانه‌های اجتماعی با شما در ارتباط باشد. از این موضوع آگاه باشید. اگر فقط می‌خواهید افراد خاصی شما را دنبال کنند و بشناسند، می‌توانید حساب‌های کاربری خود را پنهان کنید. می‌توانید پست‌هایی بگذارید که فقط به افراد اجازه می‌دهد دنیای بیرونی شما را درک کنند، نه دنیای درونی شما را.

حالت «اهمیت نمی‌دهم»

فردی که در حالت «اهمیت نمی‌دهم» است، سطح بالایی از آگاهی دارد، جایگاه رسانه‌های اجتماعی را در زندگی خود می‌داند و نحوه استفاده از آن را می‌داند. آنها بدون اینکه درگیر شوند از رسانه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند و می‌دانند چه چیزی را باید به اشتراک بگذارند و چه چیزی را نباید با دیگران به اشتراک بگذارند. وقتی در حالت «اهمیت نمی‌دهم» هستید، محدودیت‌های خود را می‌دانید. محتوایی را به اشتراک می‌گذارید که برای جایگاه اجتماعی شما مناسب‌تر است.

اگر معلم هستید، مطالبی را به اشتراک می‌گذارید که برای دانش‌آموزان، همکاران، والدین و مدیران مدرسه الهام‌بخش و الگو باشد. وقتی در حالت «برای من مهم نیست» هستید، مطالبی را بر اساس مسئولیت‌هایتان به اشتراک می‌گذارید. به این ترتیب، از اثرات منفی استفاده از رسانه‌های اجتماعی در امان می‌مانید.

استفاده‌ی بی‌نقص از مغز در هر ثانیه

استفاده‌ی کامل از مغزمان در هر ثانیه به معنای پذیرا بودن در برابر هر پیامی است که ممکن است در هر ثانیه از جهان هستی برسد. جهان هستی در هر ثانیه هزاران فرصت و شانس برای ما می‌فرستد. اگر مغز خود را بیدار و آماده‌ی استفاده از این فرصت‌ها و شانس‌ها نگه داریم، می‌توانیم آنها را دریافت کنیم. اما اگر از زمان ارسال این اطلاعات توسط جهان هستی بی‌اطلاع باشیم، اگر مغز ما خواب باشد، اگر ذهن ما درگیر افکار و باورهای منفی باشد، نمی‌توانیم آنها را ببینیم.

با استفاده‌ی کامل از مغزمان در هر ثانیه، می‌توانیم ارتباط خود با مردم را به سالم‌ترین سطح برسانیم و بنابراین، با آگاهی از هر فرصتی، می‌توانیم هر روز به موفقیت‌های جدید و کوچک دست یابیم. در نهایت، می‌توانیم به شادی مورد نظر خود برسیم: با به تعویق نینداختن کارها، صادق بودن، نگاه کردن با عشق، آگاه بودن با استفاده‌ی کامل از مغزمان در هر ثانیه و بهبود مداوم هر روز؛ ساختن آینده‌مان طوری که انگار در حال ساختن یک ساختمان هستیم؛ هر روز یک آجر جدید اضافه کردن...

تغییر با گام‌های کوچک آغاز می‌شود

اگر هر روز خودمان را بهبود بخشیم، به افراد کاملی تبدیل خواهیم شد. اگر هر روز خودمان را بهبود بخشیم، به انسان‌های کاملی تبدیل خواهیم شد. اگر هر روز خودمان را بهبود بخشیم، به جامعه‌ای کامل تبدیل خواهیم شد. اگر هر روز خودمان را بهبود بخشیم، جهانی کامل خواهیم ساخت.

تغییر باید با گام‌های کوچک شروع شود. دنیایی که امروز در آن زندگی می‌کنیم، یک شبه خلق نشده است. مردم این دنیا را با انجام کارهایی هر روز، افزودن به آن، توسعه این انباشت و ساختن بر روی آن خلق کرده‌اند. قرن‌ها تلاش طول کشیده تا به جایی که امروز هستیم برسیم. بنابراین، اگر می‌خواهیم زندگی رویایی خود را داشته باشیم، باید از هر روز و هر لحظه نهایت استفاده را ببریم. از آنجایی که به این دنیا آمده‌ایم، چرا این ماجراجویی را به طور کامل زندگی نکنیم، چرا یک زندگی ایده‌آل نداشته باشیم؟

بیایید تصور کنیم که تعطیلاتی را رزرو کرده‌ایم. چگونه آن را می‌گذرانیم؟ با حداکثر کردن استراحت، حداکثر تفریح، لذت بردن از خودمان، دیدن هرچه بیشتر مکان‌ها و کسب هرچه بیشتر دانش محیطی. تصور کنید که به این دنیا فرستاده شده‌اید تا 70-80 سال سفر کنید؛ پس از آن لذت ببرید. چرا همه چیز را اینقدر جدی می‌گیرید، خودتان را تکه تکه می‌کنید انگار که قرار است تا ابد زندگی کنید؟ کمی آرام باشید. ما می‌توانیم تمام مشکلات خود را به سادگی با تغییر عادات و برنامه‌های مغزمان حل کنیم. با انجام این کار، به مغز خود وظیفه‌ای می‌دهیم. از این گذشته، یکی از مهمترین وظایف آن پیروی از دستورالعمل‌های استادش است.

مغز ما مثل یک آهنرباست.

وقتی مانتراهایمان را به مغزمان یادآوری می‌کنیم، چه به صورت کتبی و چه شفاهی، هر زمان که در طول روز فرصتی داشته باشیم، مغزمان خود را موظف می‌داند که دستیابی به اهدافمان را تسریع کند و هر کاری که لازم باشد برای جذب خواسته‌هایمان به زندگی‌مان انجام می‌دهد. مانند دو دوست که به عنوان یک تیم با هم کار می‌کنند، می‌توانیم هماهنگ با مغزمان به سمت اهدافمان حرکت کنیم. به یاد داشته باشید؛ بدون حمایت مغزمان، نمی‌توانیم به تنهایی به چیزی دست یابیم.

فردی که طرز فکر «اهمیت نمی‌دهم» دارد، بسیار آگاه، با اعتماد به نفس، عاری از عقده‌ها و وسواس‌ها، بی‌خیال، نترس و بی‌عجله است. همه به چنین افرادی گوش می‌دهند. بنابراین، چگونه می‌توانید صدای خود را در جامعه به گوش دیگران برسانید؟ داشتن نفوذ در جامعه، در بسیاری از زمینه‌های زندگی به شما مزیت می‌دهد. در زندگی حرفه‌ای خود، از نردبان شغلی بالا خواهید رفت و سریع‌تر به موفقیت خواهید رسید. در زندگی خانوادگی خود، عضوی محبوب و محترم از خانواده خواهید بود. می‌توانید به راحتی صدای خود را در هر زمینه‌ای که می‌خواهید تأثیرگذار باشید، به گوش دیگران برسانید.

فردی که نگرش «اهمیت نمی‌دهم» دارد، رک و راست است. آن‌ها در تمام جنبه‌های زندگی خود صریح و رک هستند. آن‌ها اعتماد به نفس دارند و افکار روشنی دارند. هنگام توضیح چیزی، این کار را بدون وحشت یا دستپاچگی انجام می‌دهند. مهم‌تر از همه، چون فاقد تمایلات خودخواهانه هستند، بدون تحقیر یا قضاوت دیگران صحبت می‌کنند. آن‌ها به گروهی که خطابشان هستند احترام می‌گذارند.

فردی که نگرش «برایم مهم نیست» دارد، فصیح و شیوا صحبت می‌کند. آنها می‌دانند که برای تأثیرگذاری در جامعه، ابتدا باید خودشان را بهبود بخشند. آنها خودشان را توسعه می‌دهند، به خصوص در زمینه‌هایی که می‌خواهند حرفشان شنیده شود. با دانش و رفتار مطمئن به خود، می‌توانند به راحتی منظور خود را در هر موضوعی بیان کنند. اطرافیانشان از گوش دادن به چنین فردی لذت می‌برند.

شما باید بتوانید اطلاعات را بدون ایجاد وحشت منتقل کنید.

احتمالاً متوجه شده‌اید که هر فرد آگاه و دانشمندی نمی‌تواند صدایش شنیده شود. نکته کلیدی در اینجا شخصیت است. فردی که می‌خواهد در جامعه نفوذ داشته باشد، باید آن جامعه را دوست داشته باشد. آنها باید جامعه‌ای را که می‌خواهند به آن بپردازند، درک کنند و با آن یکی باشند. به عنوان مثال، شما استاد دانشگاه هستید. می‌خواهید دانشجویان، همکاران و مؤسسات مرتبط با حرفه‌تان به شما گوش دهند. شما آگاه هستید و به عنوان یک استاد، باتجربه هستید، اما اگر کسی به شما احترام نگذارد، مشکلی وجود دارد. و این تقصیر شماست. ممکن است خودتان را از نظر شخصی توسعه نداده باشید. ممکن است مهارت‌های سخنرانی عمومی شما ضعیف باشد، ممکن است هنگام انتقال دانش خود با اعتماد به نفس کافی صحبت نکنید، ممکن است فاقد عزت نفس باشید، ممکن است در تطبیق اطلاعات خود با سطح دانش مخاطبان خود مشکل داشته باشید، یا ممکن است عاشق حرفه، همکاران یا دانشجویان خود نباشید. اگر هر یک از این دلایل را داشته باشید، شنیده شدن صدایتان برای شما غیرممکن خواهد بود.

فردی که طرز فکر «اهمیت نمی‌دهم» دارد، می‌تواند ۱۰۰٪ خود را ابراز کند. آن‌ها می‌توانند به راحتی افکار خود را بدون وحشت بیان کنند. و می‌توانند به هر طریقی که می‌خواهند به هدف خود، پیام مورد نظر خود، برسند. از آنجایی که هیچ وسواسی ندارند، می‌توانند خالص‌ترین افکار خود را مستقیماً، بدون فیلترهای غیرضروری، بدون نگرانی از اینکه دیگران چه خواهند گفت یا چگونه واکنش نشان خواهند داد، منتقل کنند.

افرادی که نگرش «برایم مهم نیست» را اتخاذ می‌کنند، افراد محبوبی هستند. آن‌ها همدردی جامعه را به دست آورده‌اند. حتی وقتی افکار خود را به صریح‌ترین و مستقیم‌ترین شکل ممکن بیان می‌کنند، ناخوشایند به نظر نمی‌رسند. نظرات صریح آن‌ها بدون طرد شدن توسط جامعه پذیرفته می‌شود. جامعه آن‌ها را به خاطر خودشان می‌پذیرد. دلیل این امر این است که افراد با این طرز فکر با شخصیت ساده و عاری از خودخواهی خود به دیگران نزدیک می‌شوند. حتی اگر انتقاد منفی ارائه دهند، مردم می‌دانند که این انتقاد به نفع و توسعه جامعه است.

آنها پذیرای ایده‌های مختلف هستند.

با افرادی که نگرش «اهمیت نمی‌دهم» را اتخاذ می‌کنند، می‌توانید در مورد هر چیزی صحبت کنید. همه چیز قابل بحث است. می‌توانید هر سوالی از آنها بپرسید. آنها پذیرای افکار و نظرات مختلف هستند. آنها گوش می‌دهند تا بدون قضاوت بفهمند. آنها تا حد امکان ایده‌های مختلف را بررسی می‌کنند تا دیدگاه‌های متنوع را با هم ترکیب کنند. آنها تلاش می‌کنند تا زمینه‌های مشترک و راه‌حل‌ها را از دیدگاه‌های مختلف پیدا کنند. بنابراین، نگرش «اهمیت نمی‌دهم» یک فلسفه زندگی، یک دیدگاه، یک روش زندگی، یک شخصیت است که مشکلات زمان ما را حل می‌کند.