Ogólne informacje
Pewność siebie to proces, który rozpoczyna się w dzieciństwie. Postawy rodziców odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu osobowości dziecka. Interakcje te, zachodzące zwłaszcza na poziomie podświadomości, kształtują poczucie pewności siebie danej osoby. Jednak wyjaśnianie braku pewności siebie wyłącznie doświadczeniami z dzieciństwa nie jest rozwiązaniem. Człowiek w każdym okresie swojego życia ma potencjał do wprowadzania zmian i przemian. Wiele wzorców zachowań, w tym pewność siebie, można przekształcić.
Prawdziwa pewność siebie rozwija się dzięki powtarzającym się doświadczeniom, praktyce i sukcesom. Nie powstaje wyłącznie dzięki pochwałom czy motywacji zewnętrznej. Stwierdzenia typu „Jesteś wspaniały, jesteś bardzo mądry” nie wywierają wystarczającego wpływu, jeśli nie są poparte konkretnymi działaniami. W miarę osiągania sukcesów pewność siebie rośnie; dlatego ważne jest, aby osoba uczyła się poprzez działanie i aktywnie angażowała się w procesy.
Wpływ postaw rodziców
W procesie wychowywania dzieci należy unikać negatywnego języka i etykietujących podejść. Pozytywny i motywujący język komunikacji wzmacnia pewność siebie dziecka. Doświadczenie „samodzielnego stawania na nogi”, zdobyte w młodym wieku, zapewnia odporność na trudności, z którymi dziecko będzie się mierzyć w przyszłości. Samodzielne znajdowanie rozwiązań przez dziecko ma bezpośredni wpływ na jego zdolność radzenia sobie z problemami.
Takie podejście ma również zastosowanie w życiu codziennym. Na przykład należy pozwolić dziecku samodzielnie ubierać się i odrabiać zadania domowe. Takie możliwości rozwijają umiejętności rozwiązywania problemów oraz pewność siebie.
Budowanie pewności siebie nie ogranicza się wyłącznie do dzieciństwa. Również w dorosłym życiu przejmowanie odpowiedzialności za siebie, podejmowanie działań i osiąganie wyników wspiera ten proces. W miarę jak osoba dostrzega własne sukcesy, rośnie jej szacunek i miłość do samego siebie. To z kolei tworzy wewnętrzny cykl motywacyjny.
Potrzeba uznania ze strony innych
Brak pewności siebie często wiąże się z potrzebą uznania ze strony innych. Jeśli dana osoba nie ma jasnego obrazu samej siebie, staje się zależna od ocen płynących z zewnątrz. Nie jest jednak realistyczne oczekiwanie, że wszyscy będą cię wspierać lub właściwie kierować. Czasami tego rodzaju czynniki zewnętrzne mogą wynikać z negatywnych emocji, takich jak zazdrość czy rywalizacja.
W tym momencie istotne staje się, aby jednostka skupiła się na własnych przemyśleniach. Osoba, która ufa własnej ocenie sytuacji, jest bardziej odporna na zewnętrzne manipulacje. Pewność siebie zyskuje na sile dzięki tej wewnętrznej postawie.
Potrzeba akceptacji, uznania i bycia lubianym
Człowiek z natury odczuwa potrzebę akceptacji, uznania i uznania. Potrzeby te odgrywają istotną rolę w relacjach, jakie jednostka nawiązuje ze swoim otoczeniem społecznym. Jednak gdy potrzeby te są stale zaspokajane przez czynniki zewnętrzne, jednostka może utracić wewnętrzną równowagę. Z tego powodu należy rozwinąć własny wewnętrzny system akceptacji.
Z drugiej strony nie można zaprzeczyć, że pozytywne opinie otoczenia mają znaczący wpływ. Uznanie za wykonaną pracę lub docenienie wyglądu danej osoby może zwiększyć jej motywację. Dlatego należy dzielić się pozytywnymi spostrzeżeniami i używać języka, który wyraża wsparcie.
Pewność siebie kształtuje się nie w oparciu o opinie innych, lecz na podstawie własnej, wewnętrznej oceny danej osoby. Słuchanie jest cenne, jednak w procesie podejmowania decyzji ostatnie słowo powinno należeć do samej osoby. Takie podejście umacnia wiarę danej osoby w jej własny potencjał.