عمومی
فرزندتان را در آکواریوم بزرگ نکنید.
والدین در این دنیا قیم فرزندانشان نیستند. شما فقط راهنمای آنها هستید. آنها را راهنمایی کنید، نه اینکه برایشان کاری انجام دهید. به آنها مسئولیت بدهید. آنها را فقط به خاطر اینکه کوچک هستند نادیده نگیرید. به آنها کمک کنید، اما به شیوه‌ای هدایتگرانه... آنها یاد خواهند گرفت که روی پای خود بایستند و شما همیشه آنجا خواهید بود تا آنها را راهنمایی کنید.
هرگز فراموش نکنید که فرزند شما یک فرد منحصر به فرد است. فردی با شخصیت، احساسات، آرزوها، ساختار ژنتیکی، مغز و شخصیت خاص خود... شما باید به خواسته‌ها و شخصیت او احترام بگذارید. متأسفانه، بزرگترین اشتباهی که خانواده‌ها مرتکب می‌شوند، حمایت بیش از حد است. کودکان را نمی‌توان در یک حباب و در محاصره‌ی پنبه بزرگ کرد.
فرزندتان را در آکواریوم بزرگ نکنید. برای مثال، تصور کنید که یک ماهی در آکواریوم دارید. آن ماهی را که در آکواریومی بدون تجربه اقیانوس بزرگ شده است، در اقیانوس رها کنید... آیا می‌تواند زنده بماند؟ ماهی‌هایی که در آکواریوم بزرگ می‌شوند، ظرف یک دقیقه پس از رها شدن در اقیانوس می‌میرند. به طور مشابه، اگر فرزندتان را منزوی کنید و محیطی کاملاً متفاوت برای او ایجاد کنید، ممکن است ضداجتماعی شوند.
او هم روزی از این مخمصه رهایی خواهد یافت!
درست مانند این مثال، اگر به دلایلی مانند کثیف شدن یا دعوا کردن، به فرزندانمان اجازه بیرون رفتن ندهیم و اگر مانع کسب تجربیات زندگی آنها شویم، سازگاری آنها با زندگی واقعی را دشوارتر کرده ایم. به یاد داشته باشید که روزی فرزند شما بزرگ خواهد شد و به بیرون خواهد رفت.
بگذارید فرزندتان از سنین پایین یاد بگیرد که با دیگران به اشتراک بگذارد، عشق بورزد، ارتباط برقرار کند و با آنها تعامل داشته باشد. همه این موارد در سنین پایین در او نهادینه می‌شود.
اگر فرزندتان را در یک حباب شیشه‌ای و بر اساس غریزه‌ی محافظت از خود بزرگ کنید، هیچ فایده‌ای برای او نخواهد داشت. برعکس، کودکی را بزرگ خواهید کرد که بعدها فاقد اعتماد به نفس، ضداجتماعی و ناتوان از سازگاری با جامعه خواهد بود. سبک فرزندپروری بیش از حد محافظت‌کننده می‌تواند در مراحل بعدی زندگی تأثیر منفی بر کودکان بگذارد. بگذارید کودکان زندگی واقعی را تجربه کنند، که ما اغلب آن را "بد" می‌نامیم. اگر کودکی با مشکلاتی روبرو شود، دوباره رشد خواهد کرد. آنها قدرت کنار آمدن با زندگی واقعی را به دست خواهند آورد. به یاد داشته باشید، بد در واقع خوب است!
شما فقط یک راهنما هستید.
بیش از حد مراقبت کردن به شدت به رشد شخصی کودک آسیب می‌رساند. اگر پرنده‌ای را در قفس بزرگ کنید و سپس آن را در طبیعت رها کنید، زنده نمی‌ماند؛ طعمه گرگ‌ها و پرندگان دیگر می‌شود. در مورد کودکان نیز همینطور است. اگر کودکی را در یک محیط بسته بزرگ کنید و از تعامل او با دیگران جلوگیری کنید و از ترس یادگیری چیزهای بد، مانع ارتباط او شوید، کودک بعداً ضداجتماعی می‌شود و قادر به سازگاری با هیچ چیز نخواهد بود. کودکان باید در محیط‌های طبیعی و عادی بزرگ شوند. کودکان دعوا می‌کنند و مواقعی پیش می‌آید که نیاز به دفاع از خود دارند... شما به فرزندتان یاد خواهید داد که چگونه از خود دفاع کند.
به فرزندتان در درس‌هایش کمک کنید، اما مشکلاتش را برایش حل نکنید. کودک تکالیفش را انجام خواهد داد. شما آنجا نیستید که تکالیفش را برایش انجام دهید. شما فقط یک راهنما، یک حامی هستید. شما کسی نیستید که تکالیفش را انجام می‌دهد؛ شما باید به آنها یاد بدهید که چگونه این کار را انجام دهند، چه رویکردی را در پیش بگیرند. اغلب، والدین راه آسان را انتخاب می‌کنند و خودشان تکالیف را انجام می‌دهند. کودک از این کار سودی نمی‌برد. اگر لازم است خودشان لباس بپوشند، بگذارید این کار را انجام دهند؛ فقط به آنها نشان دهید که چگونه. اگر غذا را روی خودشان می‌ریزند، بگذارید این کار را انجام دهند. آنها بعد از مدتی یاد می‌گیرند. وقتی خودشان این کار را انجام می‌دهند، حس موفقیتشان تقویت می‌شود.