محافظت بیش از حد مضر است.

محافظت بیش از حد مضر است.

پایه و اساس رشد فردی در دوران کودکی گذاشته می‌شود. وقتی به پیشینه افراد دارای مشکلات، به ویژه مسائل روانشناختی، نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که بسیاری از این کمبودهای اساسی از دوران کودکی آغاز شده‌اند. تجربیات دوران کودکی، مسیری را که فرد در مراحل بعدی زندگی خود طی خواهد کرد، تعیین می‌کند.

مقایسه خودمان با دیگران برای شاد بودن، اساس شرایطی مانند عزت نفس پایین و عقده حقارت را تشکیل می‌دهد. این عادت مقایسه از کودکی آغاز می‌شود؛ به خصوص وقتی والدین فرزندان خود را مقایسه می‌کنند، منجر به مشکلات عزت نفس در بزرگسالی می‌شود. اگر می‌خواهیم افرادی با اعتماد به نفس، شاد و موفق تربیت کنیم، ابتدا باید پایه و اساس محکمی بنا کنیم؛ زیرا اگر پایه و اساس قوی نباشد، تعادل شخصیتی که بر روی آن بنا شده است، متزلزل خواهد شد.

برای زندگی واقعی آماده شوید!

خانواده‌ها ممکن است فکر کنند هر چه بیشتر از فرزندانشان محافظت کنند، بهتر تربیت می‌شوند. با این حال، محافظت بیش از حد، کودکان را برای زندگی واقعی آماده نمی‌کند. به عنوان مثال، رها کردن ماهی که سال‌ها در آکواریوم پرورش یافته است در اقیانوس، آن را به سرعت می‌کشد. به طور مشابه، کودکی که در یک محیط محافظت شده بزرگ شده است، وقتی به دنیای بیرون می‌رود، ناراضی خواهد بود. بنابراین، لازم است کودکان را به عنوان افرادی متناسب با زندگی واقعی تربیت کنیم. دیدن آنها به عنوان افراد، پذیرش شخصیت، خواسته‌ها، احساسات و ساختار ژنتیکی آنها بسیار مهم است.

حمایت بیش از حد از کودکان، فرصت‌های آنها را برای آزمایش و اشتباه کردن محدود می‌کند. کودکی که در قفس طلایی بزرگ شده باشد، هنگام ورود به زندگی واقعی اعتماد به نفس خود را از دست خواهد داد. کودکی که یاد نگیرد با چالش‌های کوچک کنار بیاید، ممکن است در مراحل بعدی زندگی با مشکلات سازگاری و مهارت‌های اجتماعی مواجه شود. بنابراین، هر زمان که کودکان بتوانند کاری را به تنهایی انجام دهند، باید از آنها حمایت شود. باید به آنها اجازه داده شود که حتی در کارهای ساده، احساس "من می‌توانم آن را انجام دهم" را تجربه کنند.

او/او باید احساس ارزشمندی کند.

نقش والدین این است که تشخیص دهند فرزندشان یک فرد جداگانه است و به او این فضا را بدهند. ما باید از انجام کارهایی که با همسر یا دوستانمان انجام نمی‌دهیم، با فرزندانمان خودداری کنیم. نشان دادن عشق و احترام بی‌قید و شرط به آنها احساس امنیت می‌دهد. وقتی کودکی احساس کند که به عنوان یک فرد ارزشمند و پذیرفته شده است، اعتماد به نفس او به طور طبیعی رشد می‌کند.

در پایان، پایه و اساس رشد شخصی در دوران کودکی گذاشته می‌شود و این پایه و اساس توسط نگرش‌های خانواده، اعتماد به نفس و آمادگی برای زندگی واقعی شکل می‌گیرد. عشق، توجه و آگاهی که در دوران کودکی داده می‌شود، مهم‌ترین سرمایه‌گذاری برای موفقیت و شادی آینده فرد است. پایه‌های محکم، افراد قوی و متعادل را پرورش می‌دهند؛ از سوی دیگر، پایه‌های ناقص یا نادرست می‌توانند به شکاف‌هایی تبدیل شوند که پر کردن آنها بعداً دشوار است. دوران کودکی بحرانی‌ترین مرحله رشد شخصی است و راهنمایی مناسب، کلید پرورش فردی مطمئن، شاد و با اعتماد به نفس است.